Müsvedde Defterim

Herkes Ağlar (Bir şarkının hikayesi)

2010-04-17T15:01:00.003+03:00

Şarkı için : http://www.myspace.com/agaveturkey (Herkes Ağlar)

Söz: Güven Şerbetçi

Müzik: Aykut Kerem

***

Düşen karlar iki yandan örülmüş kuzgun karası saçlarını bembeyaz yapmıştı. Üşüyordu, çok üşüyordu ama bunu hissedemeyecek kadar uyuşmuştu. Gerçi o anda biri gelip boğazını kesse de hissetmezdi. Uyuşmuştu. Uyuşukluk ve titreme. Boş salıncaklara baktı. Rüzgarın gücüyle sallanmaya çalışıyorlardı ama karın ağırlığı onları kıpırdatmıyordu bile. Aynı örgülü kız gibi. Kıpırdayamıyordu sadece rüzgarın etkisiyle biraz titriyordu. Bir hıçkırık belirir dudağında..

Evini düşündü. Oyuncakları vardı orada, ve yalanlar. 'Sen çocuksun' vardı. Tekrar baktı salıncaklara ve yalnızlığına. Ve ağladı..

***********

Eski fotoğrafları karıştırırken gözleri ellerine takıldı. Kaldırdı elini ve baktı. Elindeki her kırışıklık ayrı bir hikayeydi aslında. Birinde evliliğini gördü, birinde torunlarını ve en çok da pişmanlıklarını, yaşamadıklarını.. Çok silik bir tanesinde gençliğine takıldı gözü. Fotoğraflara baktı sonra. Umut dolu bakışlarıyla kendisine gülümseyen yüzünü gördü. Yakışıklıydı da çok. Gözlerinin nemlendiğini hissetti. Güçlükle ayağa kalktı, elini yüzünü yıkayacakken aynadaki mutsuzluğuna baktı. Ve ağladı..

************

Yüzü yıllarca yapılmış ağır makyajın etkisinde çirkin ve kirliydi. Gençliğinde filmlerinden çok güzelliği konuşulurdu. Hayat bir filmdi onun için. Baş rolünde de o oynuyordu. Parlak ışıklar gençliğinde güzelliğini vurgularken şimdi artık ne kadar çirkin olduğunu anlatıyordu. Güzellik stoğu bitmişti sanki. Kısa bir zaman için en yoğun şekliyle kendisini kullanmış, şimdi ise hiçbir şeyi kalmamış gibiydi.

Oynadığı filmleri düşündü. Hepsinin ne kadar yalan olduğunu ve o yalan dünyada kendisine ne kadar sığ bir rol biçtiğini.. Hayatının hep ''spotlar altındaki güzel kadın'' olarak geçeceğini düşünerek ne kadar yanıldığını gördü bir kez daha. Hayatının yeni başlayan her sabahında gördüğü gibi.. Ve ağladı..

************

Gelinlik giyecekti o. Çocukken bebeklerine diktiği gelinliği ilerde kendisi giyecek ''Evet'' derken ileride ne kadar mutlu olacağını düşünecekti. Aşık olacaktı. Tek bir aşk olacaktı hayatında sonra masallardaki gibi bir hayatları olacaktı. Çocukları olacaktı belki de ve başında bandana elinde eldivenlerle onların peşinden koşacaktı. Onların büyüdüğünü izlerken kendisi de zamanla köşesine çekilecek onlar için mutlu olacaktı.

Ama kırmızı ışıklı loş bir odada yatıyordu şimdi. Üzerinde eğreti duran çıplaklığıyla gıcırdayan bir yatağın üstündeydi. Başını yana çevirdi. İsmini bile bilmediği biri yatıyordu yanında. Hayali bu adam değildi. Midesinin bulandığını hissetti. Ve ağladı..

***

5 Yaş

2010-02-17T04:13:00.000+02:00

Koskocaman 5 yaşındaydı.

***

Ağlıyordu. Deli gibi korkuyordu bir yandan. Yalvarıyordu annesine onu evde babasıyla bırakmasın diye. Ağladığı için babasının daha çok kızacağını bile bile ağlamaya devam etti küçük kız kapı ağzında. Annesi merdivenlerde ayakkabılarını bağlıyordu. İçi acıyordu onun da göz yaşlarını içine gömmek, kulaklarını kızının söylediklerine tıkamak ve işe gitmek zorundaydı. Kız daha çok ağladı. Babasının gözlerindeki sinirin farkındaydı, korkuyordu ama kendine engel olamıyordu. Ama işe yaramadı. Kapı kapandı, babası gözlerine baktı ve sonra canı çok acıdı.

***

O gün yine evde babasıyla yalnız kalmışlardı. Beraber televizyon seyrediyorlardı ve babası keyfi yerindeymiş gibi görünüyordu. O sırada televizyonda bir dansöz gördü kız. Belki de hayatında ilk defa her 5 yaşındaki kız gibi babasıyla cilveleşmek istedi ve babasının gözlerini kapadı. 'Bakmaaa' dedi en tatlı sesiyle. Ve sonra canı çok acıdı.

***

Yüzü koyun annesinin ve babasının yatağına uzandı, ağladığı duyulmasın diye yüzünü yastığa gömdü. Hoş, o kadar bağırışın arasında onun küçücük ağlamasının duyulmasına zaten imkan yoktu. Kafasını kaldırdı ve duvardaki tabloya baktı. Annesi o tablodaki kadının bir melek olduğunu söylerdi ona hep. Kadına baktı ve dua etti. Sonra tekrar yatağa gömdü kendini. Bu sefer babasının bağırışlarını duymamak için. O gün sevgililer günüydü. Canı acımadı belki, ama o günün beyninden asla silinmeyeceğinin de farkında değildi.

***

O akşam büyümüştü küçük kızım. Kocaman 5 yaşındaydı ve çok güçlü hissediyordu kendini. Gitti ve odasından içi boş pembe kumbarasıyla mavi el yapbozunu aldı. Artık hazırdı. ''Anne, gidelim bu evden.'' dedi. Ve gittiler. O akşam canı hiç acımadı.

***

15 yıl sonra her şey inkar edildi. Ama o koskocaman 5 yaşındaki kız gördüklerini hiç unutmadı.

Veda

2010-02-17T04:06:00.002+02:00

Ayağa kalktı ve aynaya baktı önce. Yüzünde alışılmışın dışında mutlu bir güzellik vardı. Dudakları her zamankinden daha kırmızı, gözleri daha hüzünlü güzeldi. Yüzünün bu halini yok etmek istedi ve makyaj yapmaya başladı. Sevgilisi içeri girdiğinde şaşırdı önce. Onu hiç makyaj malzemeleriyle bu kadar boğuşur görmemişti. Hiç yapmadığı şekilde iki kat ruj sürdü dudağına ve yanından hiç ayırmadığı göz kalemini bu sefer gözlerindeki hüznü örtmek için kullandı. Güzel olmamıştı makyajı ama bu ona yeterdi. İlk görüntüyü yok etmeyi başarmıştı. Sevgilisi yanına yaklaştı iyice. ''Çok güzelsin sevgilim.'' dedi ve allıksız yanağını öptü. İkisi de bunun bir veda olduğunu biliyorlardı. Kız yanından ayrıldı ve üstünü değiştirdi. Nafile bir çabayla onu vücudundan atmaya çalışıyordu.

Sevgilisi bakkala su almaya gittiğinde yatağına oturdu ve sonra kalktı hemen. Hiçbir şey düşünmeden eline küçük bir kağıt aldı, ''Seni seviyorum'' yazıp sevgilisinin çantasına koydu. Çantanın fermuarını kapatırken beraber geçirdikleri 14 ayı düşündü. Ortada konuşulmuş hiçbir şey olmasa da bunun bir ayrılık olduğunu biliyordu. Çalan kapıyı açmadan önce hiç sıkmadığı kadar parfüm sıktı bileklerine, boynuna.. İçinden atamasa da vücudundan atmalıydı onu. Kapıyı açtı ve içeri girdi sevgilisi. Kokuyu alınca o da emin ol bunun bir veda olduğuna. Kızın, onun parfüm sıkmasını istemediğini bildiğini çok iyi biliyordu. ''Senin kokun benim için hepsinden özel.'' derdi ona hep. Ve kokusunu son kez duyamadan vedalaşacaklardı. Suyu bıraktı. Çantasını aldı ve son kez öptü onu. Kapı kapandığında içeriden gelen hıçkırık sesini duydu ve koşarak aşağı indi. ''Ağlama aşkım.'' dedi içinden, ama kız bunu asla bilmedi.

Google Analytics

2010-02-14T02:22:00.002+02:00

Biraz önce Google Analytics'i karıştırdım biraz. Sonuçlar çok hoşuma gitti ve bir kaç sorum ve söylemek istediklerim var:

Öncelikle sonuçlar gösteriyor ki İstanbul Üniversitesi öğrencileri final sonuçlarını öğrenmek için google'a baktıklarında benim blogumu bulacak kadar talihsiz. Çünkü evet bizim okulun internetten not öğrenme gibi bir sistemi yok.

Bloguma ist ünv final sonuçları şeklinde arama yapıp gelen muhterem şahsı da blogumda en uzun süre kalan (9 dk 47 sn) kişi olduğu için kutluyorum.

'Bordo beyaz koltular' evet böyle yazıp gelen var. Koltuklar değil, koltular yanlış yazmadım. Ve bu aramayla büyük ihtimal beyaz koltuğumuzun üstünde bordo oje sürerken annemin zulmünden korkup yazdığım yazıya ulaştılar. Sağlık olsun. Keşke bir kaç da koltuk resmi koysaymışım da bir fikir edinmiş olurdu ablamız. Neyse.

En ilginci de gayet spesific olarak cansufranko.blogspot.com ve cnsfrnk blog diye google'da arama yapıp bloguma ulaşanların sayfaya göz bile atmadan 0 saniyede çıkmış olmaları. Amaçlarını çözemedim kimliklerini açıklamalarını bekliyorum.

En çok da 'Geri dönmene film tetika' yazıp gelene güldüm. Anneme tetika dediğimi öğrendiğinde tepkisi ne oldu acaba :D

Bir de benim Sevgililik Kuralları diye bir yazım vardı o yazı da şöyle arama yapan dört kişiyi sevindirmiş:

-Sevgili olmanın kuralları

-Sevgililik

-Sevgililikte ilk gün

-Sevgililikte kurallar

Baya hayır işlemiş olmuşum ben meğer.

Son olarak da tetika kimdir şeklinde aratıp gelen insan lütfen kimliğini açıklasın en çok onu merak ediyorum.

Hadi öptüm.

..

2010-02-01T03:33:00.002+02:00

Bu gece çok garip. Canım deliler gibi yazmak istiyor, ama yazacak hiçbir şeyim yok. Anlatmak istediğim binlerce şey varmış gibi geliyor ama aslında anlatacak hiçbir şey olmadı. Anlatmayı bırak bir şey de olmadı zaten bütün günü uyuyarak geçirdim.

Bilmiyorum, yazmak istiyorum sadece. Aslında istemiyorum da bir yandan, blogum yine bunalım günlüğüne döndü çünkü. Halbuki ne güzel komik komik bir ton yazım vardı. Yine başladım günlük yerine buraya yazmaya. Allah'tan 11 kişi mi ne okuyor sadece de rezil olmuyorum.

Neyse sıkıldım.

.

2010-01-30T20:58:00.003+02:00

Ve artık ortada sevme ve güvenme yeteneğini kaybetmiş, deliler gibi kahkaha atan, iyice hissizleşmiş ve artık canı bile acımayan bir insan var. Gülüyor, eğleniyor, güvenmiyor, sevmiyor, paniklemiyor, koşmuyor, sonrasını düşünmüyor, ve deliler gibi sigara içiyor. Tamamdır artık, her şey hazır. Görev tamamlandı.

Mutluluğum

2010-01-27T04:08:00.000+02:00

Çok saftı o. Başına ne geldiyse hep bu saflığından gelmişti zaten. Lanet olası bir iyilikle yaklaşıyordu karşısına çıkan herkese. İflah olmaz bir umutla güveniyordu herkese. Kalbindeki yaraları her seferinde yara bantıyla kapatıp tekrar insanlara güvenmeye başlıyordu. Ne ilk aşkıyla yaşadığı sarsıcı ayrılık ne ona söylenen yalanlar ne de defalarca kandırılması yıkabilmişti insanlara olan güvenini ve sonsuz sevgisini. Her seferinde baştan sevebiliyor ve ne olursa olsun sevme yeteneğinde en ufak azalma olmuyordu. Oyunlar, yalanlar, kandırmalar ona göre değildi hiç. Tek bildiği sevmekti, koşulsuz şartsız ve en içten haliyle sevmek.

Onu tanımayan insanların salaklık dediği bir umutla yaklaşmıştı o adama da. Ne ona dört yıl boyunca söylediği yalanları umursamıştı ne de çevresindeki insanların uyarılarını. Aslında başta çok kararlıydı ona aşık olmayacaktı. Belki yaşadığı kırgınlıkları tedavi edecekti belki de çok sevilen bir insan olmasına rağmen içindeki bir türlü dolmayan sevgi eksikliğini kapatacaktı. Amacını o da bilmiyordu aslında ama umutluydu.

İlişkinin bu raddeye gelmesini beklemiyordu hiç. Ne ona bağlanmak geçmişti aklından ne de güvenmek. Ama sevmeyi alışkanlık haline getirmiş kalbi yine sevdi. Yine iyi niyetiyle yaklaştı. Yine güvendi. Ama bu sefer sevildiğine o kadar emindi ki bu durum onu o kadar da korkutmuyordu. Karşısındaki insanın yıllarca ona söylediği bütün yalanları umutmuş yine o saçma umuduyla kendine bir mutluluk tablosu yaratmıştı. En güzel zamanları, en saf gülüşmeleri, en güzel sevişmeleri hep onunla yaşıyordu. Sarıldıklarında ve adam onun kokusunu içine çektiğinde ne kadar mutlu olduğunu gözlerinden okuyabiliyordu. Bu sefer farklı diyordu kendine hep. 'Bu sefer beni seviyor.'

Bazen korkuyordu aslında. Tekrar onu üzmesinden çok korkuyordu. Ama içinden de kendini teselli ediyordu 'bana yapabileceği başka bir şey kalmadı' diyerek. Dört yıl boyunca her şeyi tükettiklerini sanıyordu. Daha fazla üzemezdi ki onu, en fazla yine bırakır giderdi o da artık koymazdı zaten.

***********************

Beraber olduğumuz süre içinde benim için bu kadar fedakarlık yapan, beni sevdiğine bu kadar inandırabilmiş bir adamın günün birinde ilişkimize üçüncü bir kişiyi sokabileceği hiç aklıma gelmemişti. İlk anladığımda ne hissettiğimi tam olarak bilmiyorum. Çantamı alıp gitmek istemiştim onu hatırlıyorum. Ama önce oturdum, bir sigara yaktım. Bir şeyler söylemesini istiyordum. 'Evet yaptım' diyip en azından o kızla olan ilişkisine sahip çıksaydı belki bir nebze saygı duyabilirim ona yine. Ya da ne bileyim 'lütfen' ve 'yapma'dan başka bir şey söyleseydi bana.. Kafamda binlerce soru belirdiğini hatırlıyorum. Önce inanmadım. İnanmak istemedim daha doğrusu. Yalanlarına inanmak aldattığına inanmaktan daha kolay geliyordu. Canım çok acıyordu ve en mutlu günümüzde böyle bir şey yaşayabileceğimizi hiç sanmıyordum.

O sabah okula şarkı söyleyerek gitmiştim.

Başımın çok ağrıdığını hatırlıyorum. O kadar çok soru vardı ki beynimde, ve o soruları kelimelere dökemeyecek kadar, öylesine güçsüz hissediyordum ki kendimi.. Bir gün önce onunla olmak isterken, bir gün sonra bana dokunabildiğine ve içinin son derece rahat olduğuna inanmak ve bunu farkettiğim an belki de en zoru oldu. Bir şey koptu içimden. Evet bir şey koptu. Kolumu kestiler sanki ya da bacağımı. Yalan söylemekten vazgeçip yaptığını itiraf ettiğinde önce rahatlamış hissettim. 'Bitti' diyip gittiğimde çok rahat ya da çok hissiz hissettğimi hatırlıyorum. Uyuşturucu verilmiş gibiydim. Biraz önce çektiğim bütün acı sona ermişti.

Ben o sabah okula şarkı söyleyerek gitmiştim.. Ve şarkılarımın yerini gözyaşlarımın alacağını hiç tahmin etmemiştim.

Beni mi Seviyorsun

2010-01-27T03:22:00.001+02:00

Kadın adamı çok seviyordu...
Yemyeşil ovalarını verdi adama
Yaşam fışkıran.
Beni seviyor musun?
Evet, dedi adam...
Güneşini, ayını verdi kadın
Yıldızları taktı bir bir adamın omuzlarına...
Beni seviyor musun?
Tabii, dedi adam...
Kadın çağladı
Gürül gürül akan pınarını verdi adama.
Beni seviyor musun?
Elbette, dedi adam...
Kadın bağlandı
Yaşam ipini adama verdi.
Bir oldular tek oldular adamla.
Beni seviyor musun?
Biliyorsun, dedi adam...
Kadın dağlarını verdi adama
Tırmandılar doruklara.
Beni seviyor musun?
Aşağılara baktı adam zirveden
Başkalarını gördü
Sustu adam...
Ağladı kadın...
Gözyaşını verdi adama
Almadı adam...
Kadın onurunu verdi adama
Şaşırdı adam...
Sordu yine usulca kadın
Beni mi seviyorsun?
Onu da seviyorum seni de, dedi adam...
Sustu kadın, sustu
Verecek bir şeyi kalmadığında...
Senin yüreğine ihtiyacım var, dedi adam
Başkasını sevebilmek için...
Çıkarıp yüreğini verdi kadın.
Korktu adam...
Beni sevmiyor musun, dedi adam.
Sesi yoktu kadının söyleyemezdi.
Gözleri yoktu kadının ağlayamazdı.
Kalbi yoktu kadının sevemezdi.
Onuru yoktu kadının yaşayamazdı...

(28.10.2002-Ankara)
Nurdan Ünsal

Ayşegül'le birbirimize yazdığımız ortak mektubumuz

2009-12-17T01:41:00.000+02:00

Mucizem,

Seni ilk gördüğümde çok bir anlamın yoktu benim için. Öylesine sınıftan biriydin. Ne sana baktığımda arkadaş olabileceğimizi düşündüm ne de 'aa ne tatlı kız' dedim içimden. Sadece sınıftan bir kızdın. Bazen sinir oldum sana. Bazen tekrar sıfırlandın içimde. Ama hiçbir zaman içimde arkadaş olabileceğimize dair bir düşünce olmadı. Sınıftan biriydin işte daha da bir anlamın olmasını istemedim. Sen kendi kendine mutluydun, benimse zaten çok farklı bir hayatım vardı. İki yıl boyunca ne ortak arkadaşımız oldu ne de ortak zevklerimiz. Benim de senin için çok bir anlamım yoktu biliyorum.

Lise 1'e başladığımızda seni tanımak istedim biraz. İnsanların sana olan davranışlarının değişmesi bende de seni tanıma isteği uyandırmıştı. Ama olmadı. Hiçbir şekilde ortak bir paydada buluşamayaşımız seni tanımama engel oldu. Çok üzgündün bir gün hatırlıyor musun? Sinirliydin, öfkeliydin. O gün çok istedim sana iyi gelebilmeyi. Olmadı, yapamadım işte. Yanında durdum, sakinleştirmeye çalıştım. Ama yanında olamadım. Sen istemiyordun yanında olmamı ve benim de kendime göre engellerim vardı zaten. Uzakta olman hep daha iyiydi ikimiz için de. Belki o zamanlar bir araya gelsek 2-3 gün sonra birbirimize girecektik.

Alan seçtiğimizde yine aynı sınıfta bulduk birbirimizi. Ama ikimizin de yabancı dil seçmesi bizim için yeterli bir ortak nokta olmadı yine ve birbirimizi uzaktan izlemeye devam ettik. Ben daha hareketliydim senden. Daha çok gülüyordum, daha çok eğleniyordum. Sen bütün gün sıranda oturup Muzo'yla konuşuyordun. En olmadı matematik çözüyordun zaten öyle çok gürültüyle geyikle filan işin olmuyordu. Ama bu sefer seni daha iyi tanıyabildim ve sanırım sen de beni. Yeni sınıfımız bize bir şey öğretmişti: ' Arkadaşlık 24 saat konuşmak ya da bütün günü beraber geçirmek değil, sıran geldiğinde ortaya çıkmaktır.' Biz senle bu son iki yılı böyle geçirdik işte. Senin ihtiyacın olduğunda ben yanındaydım ve benim ihtiyacım olduğunda da sen. Hayatınla ilgili bir çok şeyi bilmiyordum belki de ama seni sinirli ya da üzgün gördüğümde içim rahat bir şekilde sıramda oturamıyordum. Bazen paylaşmaya çalışıyordum seninle bazen de sadece sana bakarak yanında olduğumu hissettirmeye çalışıyordum. Ama sevdik birbirimizi. Bu sefer sevdik. Hala daha fazla yakınlaşsak kesinlikle arkadaş olamayacağımızı düşünüyorduk belki ama uzaktan uzağa çok sevdik birbirimizi. Arkadaşlığımızın zamana ihtiyacı olduğunun farkında değildik, belki mezun olduktan sonra hiç görüşmeyeceğimizi düşünüyorduk ama yine de birbirimize bir şey öğretebilmeyi başarmıştık.

Seninle aynı üniversiteyi ve aynı bölümü kazandığımızı öğrendiğimde sevinmiştim aslında. Yeni bir okulun içinde eskilerden birinin olması güven vermişti bana. Çok da umutlu değildim, çok büyük beklentilerim yoktu. Hiçbir zaman içimde olabileceğine ihtimal de vermemiştim. Okula beraber gittik, bir çok şeyi anlattık birbirimize ama istemeden ördüğümüz duvar bir türlü yıkılmadı. Sen çoğu zaman suskun kaldın. Bazen çekindin bana bir şeyler anlatmaya. Bazen bulunduğumuz ortamı sevmedin bazen araya üçüncü birinin girmesini istemedin. Ama ben seni kendimden uzaklaştırmayı bir gün bile düşünmedim. Sonra ne oldu bilmiyorum. Bir anda seni çok iyi tanıdım. Sen beni çok iyi tanıdın. Bir gün yanındayken bir bakışından ne düşündüğünü, bir mimiğinden ne hissettiğini anlayabildiğimi farkettim. Evinde kendimi rahat hissettiğimi ve sana bir şeyler anlatırken kendimi kasmamın anlamsız olduğunu anladım. Bunca yılı aslında boşa geçirmediğimizi, duvar sandığımız şeyin aslında kendi uydurmamız olduğunu ve birbirimize ne kadar uzak olsak da aslında içten içe yakınlaştığımızı farkettim. Evet dört yıl hiç samimi olmamıştık belki. Ama bu süreyi olgunlaşmak ve birbirimizi daha iyi tanıyabilmek için kullanmıştık.

Bu yüzden mucizem oldun benim. Kimseyle daha önce bu kadar yavaş ama bu kadar hızlı dost olmamıştım ben. Hem yıllar vermiştik arkadaşlığımıza hem de aslında hiçbir şey vermemiştik. Seni hep çok iyi anladım. Bazen senin başkalarına anlatamadığını ben senin yerine anlattım. Ve sen beni çok sevdin. Bundan sonra da çok seveceksin biliyorum.

Hiç istemesem de zaman bize farklı yollar getirebilir canım arkadaşım. Ben yine de, aramıza aylar, yıllar, insanlar, şehirler de girse, bir gün sadece yolda karşılaşıp ayaküstü bile görüşsek, dün vapurda sana belki de dünyanın en basit sorununu ölüm kalım meselesi gibi anlatmışım sen de bunu tüm kalbinle önemseyerek dinlemişsin gibi boynuna atladığımda konuşmaya devam edeceğimize eminim.

Sen benim her istediğimde yanımda olacağını bildiğim dostumsun ve ben senin sana hep ihtiyacı olacak minik kızınım. Ve bitanem yanında olmamı istediğinde, senin de bana ihtiyacın olduğunda sadece “gel” demene bakacak dostunum ben.

Benim mutluluğumu, tüm ahlak, görgü, toplum kurallarına rağmen, kendi inançlarına, kendi inançlarıma, hayata rağmen, her şeyin önünde tutabilen tek insan.. Seni tüm kalbimle seviyorum.

Cansu-Ayşegül

Yeni Yıl İsteklerim

2009-12-14T23:53:00.002+02:00

1- Ders programımda 3'ten önce başlayan ders olmasın.

2- Özge Hoca'nın ders vermesi yasaklansın.

3- Edebiyat Fakültesi Feneryolu'na taşınsın.

4- Adapazarı treni ölsün.

5- Cafe World'de 45. level olayım.

6- Atölyede hayvan gibi ödevler verilmesin insaflı olunsun.

7- Ortalamam 2.5 olsun.

8- 2 dersten fazla büte kalmayayım.

9- Doğumgünümde harika bir gün geçiriyim.

10- Bu kadar.

...

2009-12-06T04:09:00.002+02:00

Hayatıma istediğin anda girip her şeyi mahvetmeni sevmiyorum. Bana sormadan kendi kendine bütün her şeyi planlamanı sevmiyorum. Her şey güzel olacak numaralarıyla beni kandırmaya çalışmanı sevmiyorum. Her gidişinde bir bıçak saplamanı sevmiyorum. Korkaklığını sevmiyorum. Acizliğini sevmiyorum. Yalanlarını sevmiyorum. Benimle oynamanı sevmiyorum. Ettiğin lafları sevmiyorum. Beni elinin altında görmeni sevmiyorum. Yedeklemeni sevmiyorum. Kendine yetememeni, zavallılığını sevmiyorum. Duygu sömürülerini sevmiyorum. Seni sevmiyorum.

Atölye Hikayesi

2009-11-29T23:15:00.003+02:00

Balkondayım şuan. Kahve yaptım kendime üşümemek için, şalımı da aldım sırtıma. Atölye için yazmam gereken hikayeyi düşünüyorum. Hocanın verdiği kalıp çok gergin bitiyor, tersten mi yazsam diye düşünüyorum. Böylece gergin başlayıp sakin biter. Ama öyle bir şey istiyorum ki hikaye tersten düşünüldüğünde de başka bir hikayeye dönüşsün ve böylece aslında iki hikaye yazmış olayım. Başarabilirim gibi geliyor ama elimde cevapsız sorular var.

Adam puronun yanında ne içiyor?

Evde boxerla gezmesinin özel bir sebebi var mı?

Gecenin bir yarısı adamı arayıp sinirlendiren kişi kim?

Evde başka birisi yaşıyor mu?

Adam evli mi? Çocuğu var mı?

Bu soruları cevaplandırabilirsem yazıcam sanırım :)

O'na

2009-11-16T16:53:00.003+02:00

Seni ilk tanıdığımda sen de herkes gibiydin. Benim için hiçbir anlamın yoktu ve asla içimde bu kadar büyüyebileceğini düşünmedim. Beni bu kadar değiştirebileceğini ya da günün birinde bana bu kadar acı verebileceğini..Evet acıttın. Sen bunu hiçbir zaman kabul etmeyecek olsan da çok acıttın. Bunu ilk kez yaptığında seni affetmeyi çok istedim. Hatırlıyor musun ikimiz de çok küçüktük? O gün hayatımdan tamamen çıktığını ve bir daha asla acıtmayacağını düşünmüştüm. Hatta kendime öyle bir hayat kurmuştum ki içinde sana kesinlikle yer yoktu. Ama sen geldin. Yıllar sonra hiç izin almadan, kapıyı çalmadan tekrar girdin hayatıma. Dedim ya seni affetmeyi o kadar istiyordum ki bir an bile düşünmeden bütün imkansızlıklara rağmen içeri aldım seni. Hiç ayrılmamış gibiydik. Hiç gitmemiştin sanki ve bu sefer umut vericiydi. Sen gidince oluşan boşluğu doldurmak için söylediğim bütün yalanları çöpe attın. O kadar mutlu ve tekrar acıtmayacağına o kadar emindim ki. Acıtmadın da. Öldürdün. Ama beni değil. İçimdeki seni öldürdün. O kadar istedim ki seni yaşatabilmeyi.. Her hücremde çabaladım seni geri döndürmek için.. Ama döndürebildiğim şey sadece senin bedenine saklanmış bir yabancı oldu. Tanımıyordum onu.. Çok uğraştım ama hiç tanıyamadım. İflah olmaz bir iyimserlikle devam ettim çabalamaya.. Çırpındım. Ve sarıldım.. Sen her şeyin gayet iyi olduğunu düşündün iflah olmaz bir körlükle. Ve sonra gerçekten acıttın beni. O yabancı kimliğinle. Yıllardır tanıdığın, bedeninde sakladığın bir yabancı tarafından acıtılmanın ne demek olduğunu öğrendim sayende. Öğrendim de ne oldu? O iyimserlikten kurtulabildim mi? Hayır. Sonsuz bir sabır ve umutla hala bekliyorum.. Ve biteceğine inanmak istiyorum. Niye yalan söylüyorum ki? Bal gibi inanıyorum işte.. Geri döneceksin bir gün. Biliyorum..

.

2009-10-20T22:55:00.001+03:00

Acıyor tamam mı? Çok acıtıyor. Yok saymak bana göre değil. Görmezden gelmek bana göre değil. Nerede durduğumu bilmeliyim ben. Sonucu bilmeliyim. Belirsizlik bana göre değil.

Ben Hayatımda Hiç Sümkürmedim

2009-10-08T01:47:00.002+03:00

Öncelikle uyarmalıyım. Altta yazacağım şeyler oldukça iğrenç olacağından midesi kaldırmayanlar okumasın. Ya da banane ne yaparsanız yapın.

Evet ben yine grip oldum. Daha önceki grip yazımı okumuşsanız bilirsiniz grip olduğumda nasıl kaprisli, nasıl mızmız olduğumu. Bu sefer bir de üstüne zehirlenince ve vücudumun çeşitli bölgelerinde istikrarlı bir grev başlayınca haliyle daha da beter kaprisliyim. Amma velakin en büyük sorunum yine ve yeniden 'sümkürememek'. Evet ben hayatım boyunca hiç sümkürmedim. Hep burnumu çektim akması gereken her şeyi burnumun kafamla birleştiği yerlere doldurdum. Kronik burun tıkanıklığımın sebebi de budur işte. İnanın çok denedim sümkürmeyi öğrenmeyi. Burnumu sökmek istediğim anlar bile oldu ama yapamadım, beceremiyorum. Şu yaşa geldim, eşşek kadar oldum ve SÜMKÜREMİYORUM. Bunu böyle itiraf etmek de güzel oldu aslında pek insanlarla paylaştığım bir sorunum değil çünkü bu.

Umutsuz ev kadını moduna da yeniden girmiş bulunmaktayım. Boş zamanlarımda kadın forumları okuyup pratik bilgiler ediniyorum. Mesela soğan soyarken göz yanmasın diye deniz gözlüğü kullanma fikrini çok beğendim. En yakın zamanda uygulamalıyım. (Evet deniz gözlüğüm var kullanmayı da seviyorum, nolmuş?) Ve artık pudra şekeri yapmak için normal toz şekeri kağıt arasına koyup üstünden ütüyle geçmek gerektiğini de biliyorum. Bunu da öğrendim ya artık hayattan hiçbir beklentim kalmadı. Oldum artık ben.

Bugün yine yaptım mercimek çorbamı. Ama içemedim. Ece sağolsun hastayım diye geldi amacı şefkat göstermek ve bana gofret yedirmekti, lakin Feneryolu ve çevresindeki bütün peynirli cheetos stoğunu da beraberinde getirdiğinden çorbamı içecek hal kalmadı. Halbuki sadece hastayım?

Evet hastayım. Ana konumuz bu. İlgiye şefkate ve bilumum kucaklaşmalara ihtiyacım var. Bugün duştan çıkınca saçımı başkasının taramasını istedim mesela. Ama Ece beceremedi.. Kendim taradım ve üzüldüm buna baya. Nolmuş yani baya dolanmışsa? Taranabilirdi bence :D

Neyse kısacası ben hastayım. Midem filan ağrıyor. Doktora gidebilitem de var. Son ana kadar dayanıcam gitmemek için gerçi. Sevmiyorum doktorları napiyim? Annemin kızıyım ben onun katır inadı DNA'larımı etkisi altına almış durumda. Sevmiyorum hastaneleri ve hastane kokusunu. Bir de ben ne zaman bir tarafım ağrıyor şikayetiyle doktora gitsem pat diye ameliyata alınıyorum. Hiç hoş değil tabi bu.

Evet hast... Tamam yeter. Anladınız işte hastayım. Bu yazı da bitmeli ve ben uyumalıyım artık. Hastayım ben evet.

CnsFrnk

2009-09-20T15:34:00.001+03:00

Bloguma Google'da CnsFrnk diye aratıp ulaşan insanların kim olduğunu bilmek istiyorum !! :D

Bizarre Love Triangle

2009-09-19T00:41:00.004+03:00

Saat 00.41 şuan. Balkondayım ve 'Bizarre Love Triangle' eşliğinde sakinliğin keyfini çıkarıyorum. Çok düşünüyorum bu ara, çok hissediyorum. Nasıl bir insan olduğum konusunu çok düşünüyorum özellikle. Olmaya çalıştığım gibi bir melek olmadığımı farkediyorum. İnsanları ne kadar kolay kırabildiğimi.. Evet bir çok durumda kimseye kıyamıyorum, çoğu zaman kendimden önde tutuyorum, ama işime gelmeyen bir durum olduğunda ve sıra kendimi düşünmeye geldiğinde, hele de o gün sinirliysem, kendimden ben bile korkuyorum. Evet burada bunu itiraf ediyorum. Bazen kendimden ve düşüncelerimden korkuyorum. İçimde birden fazla insan var sanki. Hepsine bir beden verilse evde baya kalabalık olurduk herhalde. İçimde bir taraf var, o hakikaten melek gibi bir şey. Sessiz, sakin, fedakar, düşünceli.. Bir taraf var o çok sert işte. Sorumluluğunun bilincinde, yırtık, inatçı, katı ve kendine sonsuz güveniyor.. Bir taraf çok salak. Kandırıldığını bile bile gidiyor herkesin peşinden. Ve yine fedakarlık yapıyor.. Ama en kötüsü o kırıcı tarafım işte.. Dilinin kemiği yok onun. Özellikle en sevdiklerine bazen öyle laflar ediyor ve öyle bağırıyor ki kendine bile inanamıyor çoğu zaman. O tarafım bana bir insanı sildiğimi söylüyorsa kesinlikle karşı çıkamıyorum ve o kişi benim için sonsuza dek bitmiş oluyor.

Ama şu an dinlediğim şarkının da etkisiyle kendimi iflah olmaz bir şekilde masum hissediyorum. Sevdiklerim için dua etmek geliyor içimden ve birine sarılmak.. :)

YOK (Bilinmeyen adamın yazılarından biri. Neydi meçhul yazar mı? )

2009-09-05T14:20:00.001+03:00

Yanımdaydın, mutluydum ben, farkında bile değildim belki ama üzerimdeki etkin pek de azımsanacak gibi değildi, mutluydum, gereksiz bir neşe, hâlbuki tanımıyordum daha seni, yani toplasan birlikte geçirdiğimiz zaman, 5 günü geçmezdi ki o günlerinde çoğunda saçma şeylerle ilgilenmekteydim ben, sonuç olarak gittin.

Birden anlamsızlaştı hayatım, içinde yoğun bir boşluk, yani kısaca eskiye döndüm. Elimde kitaplarım, haberlere yaptığım yorumlarım, hâlbuki ilk kez birisi için, farkında bile olmadan, haberleri izlemekten feragat etmiştim ben. Ve biliyor musun? Buna değerdi, sonuç olarak, şimdi gittin ve arkada kaldım.

Daha önce hiç arkada kalan olmamıştım, hep bir şekilde fiziksel olmasa da giden ben olurdum hâlbuki, belki de sırf bu nedenle bu kadar yoğun boşluğum veya sen o kadar iyi gelmiştin ki bana, gitmen benim bütün gitmelerimden daha ağır geldi bana.

Yine yapmam gereken bir sürü işim, kendime ayıracak çok az vaktim ve aklıma taktığım biri var hayatımda. Kısaca monoton yaşamıma hızla geri dönüş yaptım.

Ve aşkımı kaybettim hükümsüzdür. Bulanın en yakın bana teslimi rica olunur.

Sokak

2009-09-05T04:03:00.006+03:00

Yürüyordu bilinçsizce ve düşünmeden. Arkasına bakmıyordu hiç, önünde ne var hiç bilmiyordu. Durdu ve yukarı baktı. Karanlıktı sadece. Önünü göremiyordu. O gece yıldız da yoktu hiç. Sadece kapkaranlık bir sokak. Ve yalnız. Onu düşündü bir an. İplerle sarılmış, bir sürü düğüm var. Kurtulmaya çalışıyor muydu ki? Çalıştı belki ama ya o küçük. Küçüğüm. Ondan kurtulamaz. Sonra yine önüne bakmaya çalıştı. Göremedi. Yere oturdu, bir sigara yaktı. Kibritin alevinde biraz önünü görür gibi oldu. Ama rüzgar o küçücük ateşi söndürdü hemen. Ne garip şeydi rüzgar. Neden önüne çıkan her şeye düşmandı?

Düğümleri çözebilir miydi acaba? Çok istedi bir an. Ve yok etmek. Yok etmek nasıl olurdu? Olamazdı ki. Yaşanmışı silemezdi. Çok küçük hissetti kendini bir an. Küçüktü zaten. Kimdi ki o? Küçük bir kız. Bir sigara daha yaktı. Ama bu gece en büyük düşmanı rüzgardı. Yıldızsız bir gecede ufacık umutlarını söndürmeye çalışan rüzgar. Bir an çok kızdı. Neden? dedi. Her zamanki gibi cevap veren yoktu. Neyin cevabını bekliyordu ki zaten. Anlatamamıştı kimseye, soramamıştı. Küçüğüm ben. Ayağa kalktı. Çantası çok ağırdı ve taşıyamıyordu. Küçücük bedenine, kocaman çanta ağır geliyordu. Bıraksam?

Tekrar düşünmeye çalıştı. Kocaman demirler ve o demirlere kalın halatlarla bağlı. Çırpınıyor belki. Göremiyorum, bilmiyorum. Koşmaya çalıştı. Çok ağır. Koşamadı.

Ağlayan bir kız çocuğu geldi aklına birden. Koltuktan yere düşmüş, yüzüstü. Herkes panikte. Kendisinin de ağladığını dudağına değen gözyaşıyla farketti. Sildi hemen. Elindeki sigaranın dumanı gözüne kaçtı. Bahane oldu işte. Ağladı.

Gecenin yalnızlığını bir köpeğin havlaması bozdu. Ne dediğini anlayabilsem keşke. Hiç anlamadı ki. Sadece baktı. Korktu sonra. Neden havlıyor bu hayvan? Bir an üşüdüğünü hissetti. Sarılacak bir şey aradı. Çantası vardı sadece. Dizlerini kendine çekti ve çantasını kucağına aldı. Sarıldı ona iyice. Başını çantasına dayadı ve gözlerini kapattı. Isınmayı diledi.

Isınmadı. Titremesi daha da kuvvetlendi. Karşıda demirler vardı ve halat. Görmemek istedi. Gözlerini açmadı. Ama görüyordu. Ve yandaki köpek. Neden havlamayı kesmiyordu? Çocuk susmalıydı artık. Neden kimse onu susturmuyordu? Neden yerden almıyorlardı o kızı? Halat kopmuyordu. Köpek dişleriyle koparabilirdi halbuki. Ama havlamaktan başka bir şey yapmıyordu. Zaten ne işe yarardı ki köpekler başka?

Titredi. Çok üşüyordu. İyice bastırdı kendini çantaya. Bütün gücünü çantasına veriyordu. Bitmesini dileyerek. Sallandığını farketmedi. Her şey dönüyordu. Halat. Demir. Köpek. Kız çocuğu. Ağlama ! Gözlerini daha sıkı kapadı. Canı yanıyordu artık ama hissetmiyordu. Kafasını çantasına bastırdı. Ve sonra bir sessizlik. O kaybolmuştu, demirleri ve halatıyla beraber. Köpek havlamıyordu ve kızı yerden almışlardı. Ağlamıyordu artık. Ses yok. Sessizlik. Ama başını kaldırmadı. Gözlerini açamadı. Sessizlik içindeydi artık. Başı yavaşça yana kaydı. Kolları açıldı. Ve sırtı yere değdi. Çanta karnındaydı. O da düşecekti zamanla. Çok derinlerde düştüğünü hissetmeyi diledi.

Değişim

2009-08-19T04:41:00.004+03:00

Değişiyorlar. Ve ben artık ayak uyduramıyorum. Her hafta başka birinde hiç ummadığım bir şey görmeyi artık kaldıramıyorum. Çığlık atmak istiyorum 'yeteeeeeeeeeeeeeeeeeeeeer' diye bağırmak. Sesimi duyurmak artık değişme demek istiyorum.

Dur. Sadece yürü. Yavaş. Sakin. Sıkıldım koşmaktan, kovalamaktan. Anla artık diye yalvarmaktan.

Tek başımayım ve düşünüyorum sadece. Gülüyorum ve susuyorum. Ağlıyorum sonra ve DUR.

'O kadar şey dedim bu mu battı?'

Ve vurun .

Serçe ve..

2009-08-18T01:11:00.003+03:00

''Küçük bir serçeydim eskiden. Uçardım da üstelik. Ama konduğum kalp parçalanınca, öldüm.''

Öncesi ve sonrası var benim hayatımda hep. Öncesi kendime kapalı, sonrasında içimdeyim. Okuyorum ve anlıyorum. İçimdeydim. Düşünmeyi öğretti belki de ya da sadece hissetmeyi. Serçenin içindekileri gördüm. Aslında ne kadar duygusal olduğunu. Görebildim. Görüyorum. Hissettim de üstelik. Onu da hissettim, en derinimde.

Uçtum bugün ve konmak istedim. Konamadım. Saçları da uzamış. Nasıl da istedim saçlarına konabilmeyi. Kayabilirdim de belki, düşebilirdim. Korkmadım, istedim. Olmadı. Kapalıydı. Açmak istiyorum bazen ya da delicesine kaçmak, uzaklaşmak. Kendine iyi bak. Kaçtım. Ağladım. Yırtındım. Boşa.

Cam bir küre demişti serçe ve onun için. Ve ben onun kırılmaması için her şeyi yapacağım. Yaptı belki de, başaramadı.

Ve kırıldı..

Serçe öldü. Büyük bir kedi geldi sevecekmiş gibi yaptı ama onu öldürdü. Gözünü bile kırpmadı üstelik pençelerini çıkarırken. Serçenin yakarışlarını duymadı. Onu öldürdü.

O gördü serçeyi ölürken. Serçe'm dedi belki son kez. Belki de demedi. Deseydi keşke. Ve kendine iyi bak.

Ölmüştü serçe bakamazdı ki. Elini sıksan ne olacaktı, hissetmezdi ki o. Geriye sadece sonrası kaldı. Ve hala hissedebildikleri. Ruhu yükselirken teşekkür ederim dedi, bana beni öğrettiğin için.

Sonrasında durdu her şey. Düşündü. Durmuştu. İyi bakmaya çalıştı. Olmadı. Arada bir aşağı baktı. Kedi onun yanındaydı. Sürekli sırnaşıyor, kendini sevdiriyordu. Arkasını döndüğünde pençesini başka serçelere göstererek.

Aşağı baktı. Mutlu olmasını istedi, hakettiklerine sahip olmasını. Bırak onu !!! diye bağırdı kaç kez. Duymadı.

Sonra bitti. Son kez aşağı baktı ve..

Kendine iyi bak Ziza..

Mimmmmm mim mim mim

2009-08-15T18:58:00.004+03:00

Yeni bir şey öğrendim. Mimlemek diye bir şey varmış bu blog şeysinde. Böyle bi sorular var onlara cevap veriyorsun sonra o soruları başkasına paslıyorsun =P Aykun da beni mimlemiş. O halde bu sorular boyunum borcudur der ve cevaplarım buyrunuz:

Neden blog yazarsınız?

Çünkü elde günlük yazmaya çok üşeniyorum ve bu sefer yazmak istediğim her şey içimde kalıyor. Ayrıca bir şeyler yazmayı hep sevmişimdir.

Son zamanlarda hiç vakit ayıramadığınız uğraşınız?

Kitap okumak !! Zavallı birikmiş kitaplarım bana acı acı bakarken onları okuyacak vakit bir türlü yaratamamak felaket bir şey. İşin kötüsü yarattığım o azıcık zamanlarda da okumaya başladığım anda uyuyakalıyorum.

Şuan imkanınız olsa gerçekleştireceğiniz hayaliniz?

Çocuk doğurmak =P Bir anca önce şu önümdeki okul ve kariyer günlerini atlayıp çoluk çocuğa karışmak istiyorum :D

Hayatınızda iyiki yapmışım dediğiniz üç şey?

Bir dolu şey var ama çoğu özel. Özel olmayanlar:
-İyi ki karşımdakini olduğu gibi kabul edebilmek gibi bir huy geliştirmişim.
-İyi ki Amerikan Kültürü'nü kazanmışım.
-İyi ki zamanında annemin sözünü dinleyip saçlarımı katlı kestirmişim pek hoş oldu =P

Mutfakta en sevdiğiniz uğraş?

Mutfağı temizlemeyi çok seviyorum. Ayrıca mercimek çorbası yapmak yeni hobim haline geldi :D

En sevdiğiniz yemek?

Mercimek çorbası ama sadece kendim yapmışsam.

Giyim konusunda abarttığınız eşya?

Şal ve fularlarım :D Boynumda bir şey olmadan (eğer hava aşırı sıcak değilse) çıktıysam kesin bir sorun vardır.

Sizi anlatan bir resim?

Kafama uyan temiz bir yer bulduğumda elime dövmesini yaptırıcam.

Şimdi ben bunu Aykun'a paslasam çok saçma bir şey yapmış olurum. En iyisi meçhul adamıma pasliyim :D

Anlaşılmak

2009-08-12T03:56:00.005+03:00

Daha önce de yazmıştım. Ben aslında çok küçük şeylerle mutlu olabilen bir insanım. Hayattan tek istediğim şey anlaşılabilmek ve kendimi anlatırken bu kadar yorulmamak. Bazen saatlerce anlatıyorum karşımdakine neden kırıldığımı, neden üzgün olduğumu. Anlatıyorum, anlatıyorum.. Saatlerce belki. Ama yok. Zamanında insanlara kendimi o kadar kolay bir insan olarak tanıtmışım ki kimse beni anlamak için en ufak bir çaba göstermiyor.
Ben arkadaşlarımı bir hata için sadece bir kez uyarırım. O uyarımdan sonra da gidip o olayın üstünde durup sıkboğaz etmem. Ama ciddiye alınmadığımda ve aynı şey tekrar yapıldığında bunu saygısızlık olarak görürüm ve o kişi benim gözümdeki bütün değerini yitirir. Bu ay 2 kez başıma geldi işte bu. Kendimi anlatmaya çalıştım hep. 'Bak sen bunu bunu yaptın, ben çok üzüldüm, çok kırıldım.' dedim. Ama ikisinde de karşımdan aldığım tepki 'yeter artık uzatma' şeklinde oldu. Ki ikisi de yıllarımı verdiğim iyi dostlarımdı.
Artık bu beni gerçekten yormaya başladı. Yıllarca uğraşıyorsun içinde o insana kocaman bir yer açıyorsun. Yanında oluyorsun, onu anlıyorsun, fedakarlık yapıyorsun. Ama karşılığında sen o kadar yıl anlayıştan sonra bir kere kırıldığında aldığın cevap 'yeter artık uzatma' oluyor. Hatta bugün bana 'aklın başında değil senin' dendi. =) Ne kadar güzel değil mi? Aklım başımda değilmiş..
Bu kadar sevdikten sonra hayal kırıklığı çok yorucu bir şey. Çünkü ben insanları çok karşılıksız seviyorum. Çok güveniyorum. İçimi açıyorum ve kendimi tamamen savunmasız bırakıyorum. Sonra gidip de o da beni anlamayınca ve benim gösterdiğim özverinin yüzde birini bile göstermeyince canım acıyor haliyle. Şuan canım çok acıyor mesela. Geçen sefer de günlerce ağlamıştım hiç belli etmemeye çalışarak.
Ne olur sanki arkadaşlarım da benim onlara verdiğim sevgi ve özverinin en azından ufacık bi kısmını bana verse. Çok şey istemiyorum ki. Sadece anlaşılmak istiyorum. Anlaşılması çok zor bir insan değilim ben. Karşımdakinden ufacık bir şey gördüğümde bütün benliğimle onu sevebiliyorum. Gerçekten üzülüyorum. Üzülüyorum kelimesi çok hafif hatta =)
Ama gülüyorum hala. Ve bu sefer en sahte haliyle gülüyorum. Bu kadar sevdiğim bir insanın gözümde bir anda yerle bir olması meğer ne kadar acı verici bir şeymiş.

Hele de salak gibi uykum varken hala uyumamamın tek sebebi 9.30'da ÖSS açıklandığında puanların açıklandığı günkü gibi uyuyakalıp onu yalnız bırakmamaksa, kendime kızmamın değeri paha biçilemezmiş.

Osuruk Böceği

2009-08-11T02:55:00.001+03:00

Düzenli olarak takip ettiğim bir blogta osuruk böceğiyle ilgili bir yazıya yazdığım yorumu buraya da kopyalamak istiyorum. Anılarım depreşti fakat o salak böcekle ilgili bir yazı daha yazmaya psikolojimin yeterli olmadığını düşünüyorum.

Buyurunuz efendim:

''Evet evet evet !!! Yıllar yılı bu böcek türünü insanlara tarif edip etmeye çalışıp ne olduğunu öğrenme yönünde çabalar göstermekteydim lakin şimdi fotosunu da görünce emin oldum. Evet o gerizekalı bir osuruk böceğiymiş! Zat-ı ali yüzünden eski evimde odamda yatamazdım. Işığı gördümüydü pat pat pat gelirdi hemen. Oda spreyiyle öldürmeye çalıştığım bir tanesini ertesi sabah yatağımda gözlerimi açtığımda kafamın dibinde görmemin akabinde artık mücadele etmekten vazgeçmiştim. Benim gibi böcek görünce kaşınmaya başlayan biri için nasıl bir şey olduğunu tahmin bile edemezsiniz. Artık ev halkı uyuz olduğumdan şüphe etmeye başlamıştı. Şuan bile kaşınıyorum gidip kolonya dökünsem iyi olucak =/''

Tiyatro-Kedi-Köpek-Bebek

2009-08-11T02:27:00.002+03:00

Şuan saat 02.47 ve ben bir yandan içimden acayip gelmiş olan yazı yazma şeysimi yapıp (Hönk?) bir yandan da göz makyajımı silmeye çalışıyorum. Nasıl abartmışsam kalemi hala silinemedi maşallah. Üstelik temizleme mendilinin hızmaya takılmasını engellemek nasıl zor bir iş bilir misiniz? Bilmeyin tavsiye etmiyorum.
Bugün Özgürlük Parkı'ndaki tiyatro şenliğine gittim. 1 senedir Feneryolu'nda oturmama rağmen Özgürlük Parkı'na ilk kez gitmenin yoğun salaklığı içindeyim. (Gerçi Suadiye'de otururken de perşembe pazarına gitmezdim ama kıyaslanabilir iki olgu mu bunlar bilmiyorum tabii.) Aman tanrım nasıl güzel bir parkmış orası ya. Adeta mini bir hayvanat bahçesi -ki tam benlik :D Civarda ne kadar kedi köpek börtü böcek bulmuşlarsa içeri doldurmuşlar. Ben de haksızlık yapmamak adına oradaki bütün kedileri sevdim. Köpekleri de sevmeye niyetlendim ama benden kaçtılar nedense ?! Bir tane kedi maşallah beni ölesiye sahiplendi. Kırk yıldır göğsümde yatıyor sanki bu ne rahatlıktır anlamlandıramadım. Ben bir elimle poposuna destek olurken o da diğer elimi boynuna yastık yaptı. Ufacık kıpırdamaya kalktığımda da pis pis baktı hemen, özür diledim sabitledim kendimi. Ama kusura bakmasın oyun başlarken gitmek zorunda kaldım.
Evet oyun Süheyl Behzat Uygur tiyatrosunun oyunuydu Garip İkili mi Tuhaf İkili mi öyle bir şey. ..... İkili işte :D Pek güzeldi oyun ama mal gibi kolonun altına oturduğumdan ve oyuncuların da bugüne özel bağırasılarının gelmiş olmasından mütevellit bütün sesler kulağıma kulağıma patladı ve oyun bitene kadar feci bir baş ağrısıyla baş etmek zorunda kaldım. Bir de sunucuya hasta oldum nasıl oturacağımıza bile sahneden müdahale etti adam maşallah :D
Onun dışında bu ara Sims 3'e taktım kafayı. Önceleri kariyerine kafayı takmış olan sevgili müzisyen simim patronunu tavlamasıyla birlikte kariyerini bir anda boşverdi ve ilk iş bir tane çocuk doğurdu. Ben kız olmasını istiyordum o yüzden erkek ismi düşünmemiştim, bir anda erkek olunca afalladım tabii. Ben de en sevdiğim (Hatta belki de tek sevdiğim) erkek ismi olan Deniz'i layık gördüm kendilerine. Babası da maşallah pek kılıbık. Evi o temizliyor, yemekleri o pişiriyor, parayı o kazanıyor ohoo.. Normalde öyle bir kocam olsa iki gün katlanamaz sepetlerdim valla. Erkek dediğin azıcak sert olacak. Gel deyince gelen git diyince giden höt dedin mi susan adamdan adam olmaz =P
Sosyal mesajımı da verdiğime göre bu yazımı da gönül rahatlığıyla bitirebilirim. Bir sonraki yazıma kadar bol bol gülün eğlenin gezin tozun ve Colin Hay'den Maggie'yi dinleyin.

Aşkın Gözünü Seveyim (CnsFrnk versiyonu:)

2009-08-01T20:13:00.003+03:00

Meçhul yazardan özendim ve ben de bu konuda bir şeyler yazmak istedim.. :)

Aşkın benim üzerimdeki etkileri hiç de o kadar ciddi ve üzerine felsefik yazılar yazabilecek kadar somut olmuyor ne yazık ki.

Ben aşık olduğum zaman (ki sadece 2 kez başıma geldi.) çok güçlü oluyorum. Hiçbir şeyden korkmuyorum. Tek düşündüğüm şey karşımdakiyle paylaştıklarımız oluyor. Hayatımdaki her şeyi ona göre düzenleyebiliyorum ve bu beni sıkmıyor, yormuyor. Korkmuyorum. Üzülmekten de ayrılmaktan da korkmuyorum. Bittiğinde hissedeceklerim de umrumda olmuyor.

Aşk benim için gelecek planı değil hiçbir zaman. Onu yapalım bunu yapalım diye düşünüp ilişkimi yormayı sevmiyorum. Tek düşündüğüm o anda mutlu olmak oluyor.

Anne gibi oluyorum aşık olduğum zaman. Karşımdakini sonsuz sahipleniyorum ve başı ağrısa benim içim acıyor. Ufacık bir derdi olsa ben ondan daha çok üzülüyorum. Böyle garip şeyler hissettiriyor aşk işte bana. Normalde üstümde olan 'hiçbir şey umrumda değil' havası yerini 'umrumda olan tek şey aşık olduğum adam' havasına dönüşüyor.

Bundan rahatsız mıyım? Evet çok rahatsızım. Çünkü benim asıl istediğim şey sahiplenmek değil, sahiplenilmek. Bir yerden sonra ilişkimin anne-oğul ilişkisine dönmesinden nefret ediyorum. Fedakarlık yapıyorum ve karşılığının gelmemesinden nefret ediyorum.

Karşımdakinin beni çok kolay yönlendirmesine izin vermem de hiç hoşuma gitmiyor aslında. Prensiplerimden çok kolay vazgeçebiliyorum ve bu ilişki bittiğinde bana çok zarar vermiş oluyor.

Bitiş paragrafı da bulamadım aman ne güzel :D En iyisi ortada kesmek. İyi okumalar, hoşçakalın =)

Aşkın Gözünü Seveyim (Yeni Yazarımızın 2. Yazısı)

2009-08-01T19:53:00.002+03:00

Yeniden selamlar, Aykun sana da selam bulamamışsın daha kim olduğumu neyse çabalamaya devam.

Evet şimdi size bugün ne yaptığımı yazmak isterdim ama hepimiz için çok sıkıcı bir yazı olur, bütün gün boyunca oturdum, bilgisayar oynadım, yazı yazdım bi kaç tane ama onları okuyamayacaksınız kusura bakmayın, bu blogu siyaset yazılarımı yazmak için kullanmaya niyetim yok. Sizlere aşk hakkında düşüncelerimi anlatıcam bugün, konu basit benim için bu nedenle çok da zorlanmayacağımı düşünüyorum. Felsefe kokan bir yazı olacak şimdiden uyarımı yapayım.

Aşk nedir sorusuna hiç girmeyeceğim, sizleri bu kadar saçma bir tartışma içine çekesim ana fikir olarak yok, bu tartışmayı daha sık aşık olan başka arkadaşlarıma bırakmayı ve ihtisasa saygı göstermeyi tercih ediyorum. Benim anlatacağım tamamen subjeftik değerlendirmelerle aşkın üzerimdeki etkileri. Meçhul yazar aşık olunca ne olur sorusuna cevap gelicek yani. Bu kadar uzun bir girişten sonra ki hala aklımda ne yazacağım yok siz anlayın :)

Aşkın yaşamımdaki etkileri; bi kere aslında benim olduğum şey tam olarak aşk sayılmaya bilir, aşık olabilir bulduğum bir insanı (cinsiyet belirtmiyorum ki gizemimi koruyayım :P ) daha sonra uzun bir değerlendirme periyoduna alıyorum ve bu değerlendirmelerden de başarıyla geçince o kişiye aşık oluyorum. Peki bu kadar çetrefilli bir aşık olma durumundan sonra aşkın üzerimdeki etkileri ne oluyor peki derseniz; çiftlerin yeni tanışmalarında yaşadıkları salakça pot kırmaları genelde yapmıyorum. Karşımdakini yeterince iyi tanımış olduğumdan hayatındaki önceliklerine saygı gösteriyor, veya en azından gösteriyor gibi görünüp yavaş yavaş kendi önceliklerimi karşımdaki kişinin kendi öncelikleri haline getirmesine çabalıyorum. Bu sürece öyle veya böyle hayatıma giren her kişi bi yerde karşı çıktı. Tam o nokta zaten ilişkinin bittiği ve ayrıldığımız yer oluyor bu da tecrübeyle sabittir yani. Ama ayrılıktan sonra neler yapıyorum tamamen farklı bir yazının konusudur.

Aşkın üzerimdeki etkilerinden bir diğeri ise hızla plan yapma ve daha sonra planları uygulayabilecek bir konuma gelme durumu oluyor. Hoş daha o konuma hiç gelemedim ama sürekli bir plan havasındayım :) Artık planlama konusunda bir dahiyim bile diyebilirim, hayatımın her alanında süper planlarım var ve aşk dışındaki planlarımı uyguluyorum da işin eğlenceli yanı. Aşk bana plan yapmayı öğretti yani arkadaşlar :) Uygulamayı ise aşk dışındaki alanlarda geliştirdim :) Evet arkadaşlar, aşkın üzerimdeki etkileri iştahsızlık, iştah açıklığı felan değil yani. Aşkımı farklı yaşıyorum anlayacağınız.

Neyse şu aralar değerlendirme aşamasındayım, umarım yeni aşkımı da buradan sizlere duyururum. Görüşmek ümidiyle, aşkın üzerimdeki etkilerinden bazılarını gizlediğimi söylemem sanırım gerek yok :D

Hadi kalın sağlıcakla

Meçhul yazar

İçimden Gelenler (Yeni Yazarımızın İlk Yazısı)

2009-07-31T23:54:00.006+03:00

Yine bir gece yarısı,

Ana fikir olarak bütün gün yolculuk yapmama rağmen hiç uykum yok, bir şehirden bir şehire yaklaşık 7,5 saat süren bir yolculuk yaptım ve hiç bir şekilde şu anda yorgunluk çekmiyorum, ufak bir göz yanmasını hesaba katmazsak. Bu kronik uykusuzluk sorunuma yavaş yavaş çözüm bulmam lazım sanırım, yoksa çalışma yaşantım sırasında epeyce zorluk çekeceğe benziyorum,günün ortasında böyle uyuya kalıp patron tarafından basılıcam gibi bir his var üzerimde, çünkü kronik uykusuzluk ardından saçma vakitlerde uyumak gibi bir sorunu da yanında getirir.

Neyse bu kadar tıp bilgisi yeter, zaten gerçek hayat başlıyor diyebilirim kendim için. Okulda bağlantıları iyi kurduk, babam da bazı arkadaşlarını devreye soktu, mezuniyetten sonra hemen işi buldum.

Bu aralar yine hayatıma birilerini alayım mı almayayaım mı sorunsalı içerisindeyim, bu sorunsal artık hayatımda daha sık karşılaştığım bir sorunsal olma yolunda ilerliyor. Eskiden en büyük sorunsalı "lan akşama ne yiyelim" olan ben , tamam itiraf ediyorum hayatımın hiç bir döneminde o kadar sığ olmadım :) , şu aralar hayatıma şu girsin mi yok o girmesin de bu girsin mi gibi saçma sorularla boğuşuyorum
ve nedendir bilinmez hiç kimseyi tam anlamıyla hayatıma sokmuyorum. Hep bi yandan kendi hayatımı koruyorum, insanları dahil etmiyorum, sonra da neden hayatımda kimse yok sorunu yaşıyorum, daha sonra ise "amaaaan boşver ben kendi kendime iyiyim" diyorum. Sanırım buna tıp dünyası bi şey demese de, veya bi şey diyolardır onlar her şey hakkında konuşurlar, aşk alemi bağlanma problemi diyor. Hayatımdaki kimseye, ona bağlanacak kadar güvenmiyorum ve bi şekilde hayatımı sadece kendime göre odaklamak bana daha kolay geliyor.

Şimdi gelelim size kendimden bu kadar bahsetmeme rağmem ben kimim sorusuna sizin için hiç kimse veya sadece arada yazı yazan meçhul yazar. Veya şu şekilde özetleyeyim :D Ben arada sırada gelicem buraya yazılarımı Jesscim aracılığıyla bırakıcam, sonra sırra kadem basıcam. Düzenli bir şekilde yazmaya cesaret edemiyorum, çünkü malesef bir bağlanma problemim var ve 11 kişi olsanız da hiç bir okurumu yarı yolda bırakmak istemem.

Neyse sevgili yeni okuyucularım bundan böyle, tam olarak bu noktada aklına geldikçe yazacak biri daha oldu, bir üyelikle 2 yazar :D Süper bir anlaşma.
Sonraki yazımda görüşmek üzere..

Meçhul Yazar

Meçhul Yazarımız

2009-07-31T23:52:00.003+03:00

Bugünden itibaren burada bir yazarımız daha var. Kimliğini açıklamamı istemediği için ona meçhul yazar diyeceğiz. Keyifle okumanız dileğiyle =)

Tavsiye

2009-07-09T17:21:00.002+03:00

http://s3.myradiostream.com/stream/1399/listen.htm

Müzik zevkine oldukça güvendiğim bir arkadaşımın bugün açtığı radyosunu paylaşmak istedim sizinle. (Sizinle evet kaç kişi oldunuz? :P) Bir dinleyin bakalım =)

Ağlamak

2009-07-09T01:43:00.003+03:00

Bazen ağlamayı çok istiyorum. Saatlerce hıçkıra hıçkıra ağlamak. İnsanlara karşı taktığım şu saçma maskeyi atıp saatlerce bir dosta sarılıp ağlamak istiyorum. Hiçbir şey anlatmamak, saatlerce susmak ve ağlamak. Anlaşılmak istiyorum ama hiç konuşmadan. Kendimi anlatmak isteyip anlatamamak ve ne zaman birine bir sorunumu anlatmaya kalksam dinlenmeyip dinleyen tarafına geçirilmekten çok sıkıldım. Maskemi kendime karşı bile çıkartamamaktan, sadece gece yarısı odamda yalnızken ağlayabilmekten de çok sıkıldım. Kimse bilmiyor gerçekleri, hiç kimse. Bağırmak istiyorum artık, ben o tanıdığınız neşeli kız değilim diye. Boğazımda düğümleniyor çığlıklarım. Ağzımı açıyorum ama konuşamıyorum. Gülüyorum sonra. Ölesiye gülüyorum, kahkaha atıyorum. Sonra 'canım ne kadar çabuk toparlandın, bak hayat boş!' Evet değil mi? Boş. Evet tabi. Çok boş.

Kafes

2009-07-05T15:46:00.004+03:00

Heyyy birileri kızmış bana artık yazmıyorum diye ! Ne yazayım allasen? Mal gibi gazete almaya dünyanın en uzak yerine dünyanın en rahatsız ayakkabısıyla gittim ayak bileğim 3 yerden hayvan gibi su topladı mı yazayım? Yoksa 2 tane boş kağıt verdim açıklanmayan hariç garanti 2 bütüm var mı yazayım? Olmadı 1 haftadır gazete almak dışında gün yüzü görmedim mi yazayım? Tavla oynama krizi geçiriyorum sık sık tedaviye ihtiyacım var yazsam da yeri aslında. Aaa yok yok en iyisi Ekim'e kadar İstanbul'dan 1 km bile uzaklaşmayacağımı yazayım da süper iç açıcı mükemmel über bir yazı yazmış olayım.

Kızmayın bana sevgili izleyenlerim :P (O kutsal 7 kişi.) (7 olmuş arada ben 6 biliyordum 7. üyemiz Aykun'un arkadaşı sanırsam hoşgeldiniz efendim sefalar getirdiniz. Duyduğuma göre siz de yazmıyor olmamdan şikayetçiymişsiniz, özür diliyorum efendim.) İşte yaa öyle. Hıhı böyle bir durumdayım. Artık Dawson's Creek de yok malum bunalımlardan bunalım beğenmeye çalışıyorum. Beğenemiyorum kalıyorum böyle. İnşallah bu aralar bir gün psikolojimi ders çalışmaya hazırlayabilirsem güzel şeyler yapacağımı umuyorum. Amerikan Yazını kek de Metin İnceleme gg olucak. Haydi bakalım kalın sağlıcakla ben de kafesimdeki hayatıma geri döneyim.

..

2009-06-11T03:51:00.001+03:00

Canım acıdı. Çok..

Say goodnight not goodbye

2009-06-02T23:20:00.001+03:00

Say goodnight not goodbye
Sizlere bu ara en çok dinlediğim ve beni en rahatlatan şarkıdan bahsetmek istiyorum.

Beth Nielson Chapman - Say goodnight not goodbye

Çok çok çok eski bir şarkı aslında. Malesef ben çok geç keşfettim teee Dawson's Creek'in final bölümünde. Jen Lindley hastanede öldüğünde arka planda bu şarkı çalıyordu. Say goodnight, not goodbye..

Ölüm çok ilginç değil mi aslında? Kendimiz adına ölümün ne olduğunu asla bilemiyoruz. Ama sevdiğimiz biri öldüğünde anlamının onu bir daha görememek olduğunu biliyoruz. Üzüldüğümüz ya da korktuğumuz şey bu aslında. Onu bir daha görememe fikri. Üzüldüğümüz şey ölmesi değil aslında. Ölümün ne olduğunu bilseydik üzülmezdik belki de.

Neyse efendim, çok güzel bir şarkı. Dinleyin, dinletin.

Başlık yok ki yazı bile değil

2009-05-26T16:14:00.002+03:00

1 aydır saçma sapan bir ruh halindeyim. Ota boka bağırıyorum sinirleniyorum. Geçen sabah aç karnına kola içip midemi delmek suretiyle intihar etmeyi denedim.Yoğun bir mide ağrısından başka bir boka yaramadı.

Grip

2009-05-26T15:38:00.002+03:00

Bilen bilir çok ateşli (!) bir insanımdır ben. Kışın ortasında montsuz dolaşırım, vapurda yağmur bile yağsa dışarda oturmak isterim, (Sadece isteyebiliyorum, uygulamaya geçtiğimde yanımda her kim varsa engel oluyor) öyle kazakmış hırkaymış işim olmaz. Üşümem de öyle kolay kolay. Üşüsem bile 24 saat boynumda duran şalımı sırtıma aldığım anda hiçbir şeyim kalmaz. Lâkin şuan Mayıs ayının sonunda olmamıza ve dışarda benim ortalamama göre feci sıcak bir hava olmasına rağmen ben GRİP OLDUM !! Üstelik bir gecede.
Dün akşam gayet normal bir akşamdı. Her zamanki gibi ertesi gün okulu nasıl bir bahaneyle kırabileceğimi düşünüyordum. Yoğun bir beyin fırtınasından sonra ise bahaneye ihtiyacım olmadığına ve 'gitmeyeceğim' dediğim anda kimsenin bana engel olamayacağına karar verdim. (Annecim sen engel olabilirsin tabii ki yanlış anlama beni ama olmazsın diye öyle şeettim ben. Tamam tamam sen engel olabilirsin of.) Büyük bir özgüvenle anneme bu kararı açıklamamın akabinde ise gönül rahatlığı ile yatağıma yattım. Ayşegül'e gelmeyeceğimi haber verdim ve 1 kadın 1 erkeği izlemeye başladım. Tam o sırada yoğun bir burun tıkanıklığı hissettim ama pek adam yerine koymadım. Zaten sorunlu bir burnum olduğundan ve sümkürme denilen iğrenç işlemi yıllar yılı beceremediğimden böyle durumlara alışkındım. 10 dakika sonra feci şekilde üşümeye başladım. (Normalde balkonumun kapısı açık ve üstümü örtmeden uyurum.) Üstümü örttüm. Terledim. Üstümü açtım. Ve bu bir kısır döngüye dönüştü. Tam o sırada hapşırdım. Evet ben grip olmuştum. Hem de Mayıs'ın sonunda! Artık okula gitmemek için de gerçek bir bahanem vardı.
Şimdi de gayet rezil bir pozisyonda Dawson's Creek izlemekteyim. Son sezonu yarıladığımdan bitmesin de diye 2 haftadır izlemiyordum ama hazır bunalıma girmişken izliyim de bitsin diye düşündüm.

---------Spoiler-----------------------

Joey, Pacey'nin o rezalet top sakalını kesti çok mutlu oldum. Bir de markette kilitli kaldıkları ana çok özendim ben de istiyorum.

----------------------------------------

PS: Doğumgünüme az kaldı, bana hediye olarak kredi kartlı monopoly almak isterseniz sakın çekinmeyin.

PS2: Çok iğrenç bir yazı oldu bu bir daha hastayken yazı yazmicam.

Hadi öptüm. Pls tşk bye.

Bilmem Kaçıncı Annem Yazım

2009-05-10T15:07:00.002+03:00

Şuanda bu yazıyı yazabiliyor olmam bile ne kadar şanslı olduğumu gösteriyor aslında. Annem benimle olduğu için ne kadar şanslı olduğumu. Ben hiç annem için güzel bir şey yapamadım. Ne onu gururdan göklere çıkaracak bir başarım ne de mutluluktan uçuracak kadar güzel hediyelerim oldu. Çok çalışkan bir öğrenci olamadım hiç bir zaman. Ya da öğretmenlerin övgüyle bahsettiği mükemmel bir çocuk. Annemin okuldan en son mutlu ayrıldığı zaman 8. sınıfta Arzı hocamın onu tebrik ettiği zaman oldu heralde. 'Bir daha forma giymeden okula gelirse kızınızı disipline göndermek zorunda kalıcaz' cümlesini bile duymasını sağladım annemin. Üzdüm, kırdım.. Ama onu hep normal bir kızın sevebileceğinden daha çok sevdim. Belki beraber büyümüş olmamızdan belki beraber çok zorluklar yaşamış olmamızdan bilmiyorum. Ama onu hep çok sevdim. Canı yandığında canım yandı, hasta olduğunda ondan daha kötü oldum. Hep sevdim ben annemi. Mesaj atınca mutlu oldum, arayınca gülümsedim.. Ondan başka hiç kimse anlattıklarımı onun kadar hevesli dinlemedi. Kimse hayatımı benimle bu kadar paylaşmadı. Ve kimse benim göz yaşıma ondan çok değer vermedi. Hiç kimse eve girdiğimde yüzünde bu kadar içten gülücüklerle beni karşılamadı. Geceleri uyuyamadığımda biriyle sohbet etmek hiç onunla olduğu kadar zevkli olmadı.
Biz çok özeliz annecim. Bizim aramızdaki bağ hiçbir zaman sadece anne-kız bağı olmadı. Ve..

Uzayan sohbet gecelerinde
Rolleri unutur dost oluruz.
Bizi bağlayan bu kan değil yalnız
Annem biz birbirimize kalanız.

Annem..

Annem..

2009-05-10T01:27:00.001+03:00

Hani eski zaman masalları anlatır
Hüznümü huzura dolarsın
Kaşım gözümden çok içim bir parçan
Annem sen benim yanıma kalansın

Hani bir biblon vardı kırdığım
Üstüne ne kırgınlıklar yaşadın
Ama bil ki ben de parçalandım
Annem ben senin yanına kalanım

Annem annem
Sen üzülme
Sözlerin hep
Yüreğimde

Annem annem
Gel üzülme
Ben hala senin
Dizlerinde

Uzayan sohbet gecelerinde
Rolleri unutur dost oluruz
Bizi bağlayan bu kan değil yalnız
Annem biz birbirimize kalanız

Ben kararlı uçarken yolumda
Sen çatık kaşlarının altında
Her yeni güne sevgiyle başlarsın
Annem sen benin yanıma kalansın

İyi ki varsın be annem.. Sen olmasan ben, ben olmazdım.. Seni seviyorum annem, dostum ve her şeyim.

Mesaj

2009-05-04T02:01:00.002+03:00

Az önce telefonuma gelen 'Ya biz senle niye böyle yavşak yavşak konuşmuyoz bayadır?' şeklinde bir içeriğe sahip mesaja 'büyüyoz oğlum' diye cevap vermemin akabinde düştü jetonum. Allah kahretsin lan büyüyoruz. Sonra baya bir bunalım yaptım yok ya büyümemeliyim, olmaz, olamaz diye. Neyseki sonra gereksiz yere Dawson's Creek psikolojisine girdiğimi anladım da 'benim bilmediğim psikolojilere girme' şeklinde ayarı yedim, yoksa ben bir kaç gün çıkamazdım bu bunalımdan.

Hayvanat Bahçesi

2009-04-30T23:29:00.003+03:00

Ailemdekilerin tamamının aksine inanılmaz bir hayvan düşkünlüğüm var.Ama sadece kedi köpek değil, her türlü hayvan türünün hastasıyım. Belgesel seyrederken bile işin biyolojik yönünü tamamen unutup 'ay canımmmmm bebeğim benimmm yerim beni seni gel annem' şeklinde izliyorum. Ama fakat lakin bizim sokakta siyah beyaz bir kedi var, ben hayatımda onun kadar psikopat bir varlık görmedim. Bir kere paşam kesinlikle kıçını kaldırıp bir yere gitmez. Terzinin önündeki beyaz arabanın üstüne çömer ordan insanlara manyak manyak bakışlar atar. (Sahibi bile korkuyor heralde arabayı kıpırdatmıyor bir yere.)Her sabah okula giderken mecburen bu manyak kedinin yanından geçiyorum. Göz göze gelmeye korkuyorum bir kere, en ufak bir temasta üstüne atlicak gibi bir harekete bağlıyor kendisini çünkü. Boyutuna bakmadan her türlü kediyi kucağıma alıp saatlerce gezdirebilen ben, bu kediye 1 metreden fazla yaklaşmaya korkuyorum.
Bir de evcil hayvanım olsun istiyorum ben. Kuş ve balıklarla başlayan evcil hayvan serüvenim annemi köpek almak için ikna etme çabalarıyla devam etti ve sonrasında 'Anne maymun alabilir miyim?' cümlesiyle devam etti En sonunda tavşanla anlaştık. Yakında bir adet bebe tavşanım olucak. Ama aslında ben en çok panda istiyorum. Keşke soyları tükenmek üzere olmasaydı bir de evde beslenebilselerdi. O zaman anne manne dinlemezdim valla. (Annecim bu cümleyi artistlik olsun diye kurdum, yoksa sana karşı gelmek ne haddime! ) Şöyle kocaman bir pandam olsa, eve gelince ona sarılsam ve geceleri beraber uyusak.. Çareyi kendime kocaman oyuncak bir panda almakta buldum. (Aslında Aykun da gönüllü olmuştu da bakalım artık =P ) Bir kaç gündür aranıyorum daha gerçeğine o kadar benzeyenini bulamadım. (Görenlerin ve bulanların azcık paraya kıyıp bana alması rica olunur.)

Ha bir de burdan sosyal bir mesaj vermek istiyorum. Lütfen zavallı, tatlı, mükemmel, bebek gibi hamsterlara fare muamelesi yapıp tü kaka hayvan muamelesi yapmayın. Onlar ziyadesiyle zavallı, tatlı, mükemmel ve bebek gibi hayvanlardır, ayrıca hamsterım olmasını çok istiyorum. Bu gidişle kendi evime geçersem bir gün evimi hayvanat bahçesine çeviricem.

Kalınız sağlıcakla efendim öptüm.

Dengesiz Bir Yazı

2009-04-30T23:10:00.002+03:00

Bayadır yazı yazmıyorum farkındayım. Canım bir şeylere sıkkınken mümkün olduğunca kaçıyorum blogumdan, farkında olmadan yarattığım eğlenceli havanın değişmesini istemediğimden belki de. Ama farkettim de neden kaçiyim ki? Burası bana ait. Neden kim ne ister diye düşüniyim ki? Bu kadar popülist olduğumu hiç bilmezdim aslında. Ne artistlenirdim 'banane insanların ne düşündüğünden' diye, şimdi kendi bloguma bile yazmaz oldum.
1 haftadır parmağıma batmış bir kıymık vardı. Dün gece Emre'yle konuşurken ilk kez kıpırdattım o kıymığı ve canım çok acıdı. Arkadaş seçimlerim konusunda yine mi yanıldım acaba? (Bu cümle koydu of.) Bilmiyorum zaman göstericek ama şimdilik daha fazla deşmek istemiyorum, gece gece bunalıma girmenin alemi yok.
Bu aralar hayat garip biraz. Mesela uzun zaman sonra ilk kez deodorantımı değiştirdim. Rexona'nın beyazı yerine pembesini aldım, çok güzel kokuyordu. Ama topunu açamadım, çok sinirim bozuldu kullanamıyorum.
Geçen gün Taksim'den eve dönerken Altunizade'de inme salaklığını yaptım. 3 tane üst geçit geçip metrobüse gittim. Yanlış metrobüse binip Zincirlikuyu'ya gittim. Labirent gibi durakta zar zor Söğütlüçeşme'ye giden metrobüse bindim ve eve 3 saatte gelmiş oldum.
Figen abla işten ayrıldı, içim yanıyor ah !!
Kısacası dengesiz şeyler oluyor bu aralar. Canım da sıkılıyor aslında bilmiyorum. Piano için metot kitaplar almalıyım kendime ve Lavignac'ımı kaybettim yenisini almalıyım. Daha önce 'standart hayal' başlıklı yazımda anlattığım olayı yavaştan başarıyorum sanırım. Ailede ikna etmediğim kimse kalmadı, seneye başarabilirim umarım..Ya da başarıcam, evet.
Bu konuda bana en çok destek olan insan 1 aydır yanımda yok. Evet konuşuyoruz ve evet görüştük. Ama yanımda yok. Onu çok özlüyorum, çok özlüyorum evet. Keşke yine konservatuarın önünde beklesem onu ve şefkatimmmmm diyip sarılsa bana. Ben de Begüsüüümmm desem ona. Ve saatlerce konuşsak, anlamasak saatlerin nası geçtiğini. Akşamın bir körü zar zor ayrılsak birbirimizden. Neyse ben duygulandım yine feci şekilde. Bu mantıksız yazının sonuna gelme zamanı geldi de geçiyor. Konusu filan da yok zaten neyse. Görüşmek üzere millet, artık bir daha ne zaman yazarım bilinmez..

Beyaz koltuk vs Bordo oje

2009-04-11T00:12:00.004+03:00

Sevgili anneciğim,
Şuan saat 00.16 ve sen yatakodanda uyurken ben bu satırları yazıyorum. Birazdan senin gözünden sakındığın, kirlenecek diye ödünün koptuğu beyaz koltuğunda bordo oje sürme eylemine başlayacağım. Salonda pek ışık yok lakin senin de bildiğin üzere salon lambamız bir antika 3 ampulden 1i çalışmıyor bu da loş bir ortam olmasına sebep oluyor. Bu sebepten elbette ki ojeyi koltuğuna dökme riskim var. E kızım altına bir şey koysana diye düşündüğünü çok iyi biliyorum fakat bildiğin üzere o kadar aktif bir insan sayılmam, yaşasın üşengeçlik. Ojeyi dökmezsem bile ojeli tırnaklarımı koltuğuna değdiribilitem her zaman olasılık dahilinde bunun için de şimdiden özür diliyorum.
Saygı ve sevgilerimle hürmetler,
Kızın.

Sevgili okuyucularım, (O kutsal 5 kişi)
Koltuğu boyamam dahilinde annemin bana yapabileceklerini düşünerek vasiyetimi de yazayım dedim. Bilgisayarımı kimseye vermeyin benimle birlikte gömün. Telefonlarım annemin olsun. Kitaplarım da annemin olsun. (anne sen beni öldürüyon ben mirasımı sana bırakıyorum) Oha şimdi farkettim başka mal varlığım yok. Neyse bu da böyle bir vasiyetti. Bir hafta içinde yeni yazı gelmezse bilin ki öldüm. Hadi öptüm.

Pöh

2009-04-06T02:06:00.001+03:00

Bu blog yamuk yapıyor bana. Şubatta 11, martta 7, nisanda 3 yazı yazmışsam nasıl bu yazdığım dahil 27 yazım olabiliyor ki? Ah be blog abi. Sen de mi..

Pesah Köftesi

2009-04-05T23:42:00.003+03:00

Hay şu pesahı icat edenin... Şeklinde başlamak istiyorum yazıma. Malum artık sloganım bu. Pesahın ne olduğunu burada uzun uzadıya anlatmicam merak edenler gönül rahatlığıyla gugıl amcadan bakabilirler.
Şöyle ki biz ailecek (bilmiyorum herkes yapar mı yapıyordur heralde) köfte yapıyoruz yılın bu zamanında. Pırasa köftesi, ıspanak köftesi ve bilumum köfteler.
Sabah annemin mutfaktaki bağırtılarından uyanmamın akabinde bir süre yataktan kalkmamaya karar vermiştim ki annem işleri bana yüklemesin. Lakin hanfendi rondoyu bozmak suretiyle daha çok bağrınmaya başlayınca mecbur kalktım. Gittim carrefour'a rondo aldım yeni. (Onu da bozduk o kısımdan bahsetmek istemiyorum) Sonra saat 8.30'a kadar köfte kızarttım. Evet kızarttım çünkü anne hatunum saat 5te pes etti ve tüm işlem bana kaldı. Şuan kendileri çok yorgun olduklarını beyan edip uyumuş durumdalar ben de şuursuzca bu yazıyı yazıyorum. Malum psikolojim fena halde bozuldu. Daha önce bu köftelerin yapım aşamasında bulunmadığımdan adeta feci bir ısrarla anne bir sürü yap demiştim. Lakin seneye ve sonra hayatımın geri kalanında kendilerini görmek istemiyorum. Bu senekiler de büyük ihtimalle çöpe gidecek ama bu gerçeği anneme söylemek için gereken cesareti henüz toplamış değilim. Ve ben tam şuanda hissediyorum ki bu yazıyı bitirmeliyim yoksa çok pis bir son olucak. Hepinizin pesahı mübarek olsun hadi. (korktuğumdan daha feci bir son oldu..) (Bir de şuurumu kaybettim hükümsüzdür dersem daha da iğrençleşicem.) (Susmalıyım.) (Sustum.) (Byeeee)

Dawson Creek vol.2

2009-04-02T05:15:00.003+03:00

Alttaki yazı Dawson's Creek hakkında feci spoiler içermektedir, izlemeyen ama izleme niyetinde olanların (11 sene oldu lan dizi yayınlanalı izlemeyin bundan sonra) okumaması nacizane tavsiyemdir. Ya da okuyun banane.

-----------------------------------Spoiler--------------------------------------------

An itibariyle 4. sezon 15. bölümü bitirmiş olup kafa karışıklığından kafayı yemek üzereyim. Bir kere o Dawson denen şımarık gerzek sinirlerimi feci zıplattı. Yok sen benim hayatımın aşkıyla çıktın da yok o benim ruh ikizim de bilmem ne atmadığı trip kalmadı beyfendinin. Halbuki Joey'den hoşlandığını ilk söyleyen zaten Pacey'di. Hatta o ara aptal Dawson Jen'e yazıyordu çok pis ve Joey'nin yalvarışlarını inatla duymuyordu. Ama noldu başkası onu sevince esas kızımız hemen kıymete bindi tabi.
Joey'e ne demeli? Senle çıkamam kafam karışık, kendimi bulmam lazım, sana bağımlı olamam ot bok dedi tüm grubu elden geçirdi. (Keşke blogun adresini anneme vermemiş olsaydım da daha sansürsüz yazabilseydim diye aklımdan geçirmedim değil :P ) Neyse işte elden geçirdi.
Jen zavallım acıların çocuğu. Büyük şehirden gelen sürtük olarak tanındı başta ama en dürüst en doğal oymuş meğer. Hele Joey'nin yanında melek. Ama bütün bokluklar onun başına geldi, finalde de ölmüş zaten. Jack'le arkadaşlıklarını müthiş kıskanıyorum. Acilen gay bir arkadaş bulmam lazım.
Pacey bebeğim acayip dengesiz ama yine de açık ara favori karakterim. Joey'nin elinde harcanıyor lakin benim sevgilim olmalı o :P Bir ara da ruh hastası bir kızla çıkıyordu çok seviyordu ölüyordu bitiyordu Joey'le iki takıldılar kıza satış koydu hemen. Ama ayrıldıktan sonra bile hala ona destek olması filan sahalarda görmek istediğimiz hareketler bunlar.
Nitekim Dawson's Creek böyle bir dizidir. Kavak Yelleri'nin ahlaksız (!) halidir. Ya da Kavak Yelleri Dawson's Creek'in ahlaklı (!) halidir bilemiyorum. Nitekim kendileri ilginç bir nesil yaratmıştır. Kolay değil tabi sene 1998 ve televizyonda gençlere yönelik böyle bir dizi yayınlanıyor. Melekler Korusun için gençlere kötü örnek oluyor diyenler bunu izleseler ne olurdu acaba?
Kıssadan hisse, içimi döktüm çok şükür şu psikolojiden çıkmama az kaldı. Başlarda kendimi Joey gibi hissetmiş olmam da(bkz: önceki yazılar) pek ironik oldu tabi bu yazıyla. Neyse saat 05:37'deki işsiz ruh halimle yazdığım bir yazının daha sonuna geldim. Uyusam iyi olucak şuurumu yitiriyorum gittikçe. Hadi kalın sağlıcakla.

Sinir olduklarım vol. 1

2009-04-01T00:04:00.002+03:00

Sinir oluyorum şu ordan burdan birbirine laf sokan insanlara. Yok facebook statusları, msn kişisel iletileri, nickler bilmem neler.. İnsanlar neden söylemek istediklerini direk birbirlerinin yüzüne söylemezler de böyle saçma sapan yöntemlerle tercihen Demet Akalın şarkılarıyla söylerler ki?

Sevgililik Kuralları

2009-03-27T00:33:00.000+02:00

Efendim malumunuz sevgili denen şahıs gittiğimiz geldiğimiz yerleri haber verdiğimiz, ara sıra seviştiğimiz, gece yatmadan önce konuştuğumuz insandır. Bir takım kuralları vardır efendim sevgili olmanın. Sırf sevmek yetmez o kişiyi. Bu kuralların hepsi birbirinden klişe olsa da uygulanmak zorundadır ki sevgili olmanın asıl kuralı olan bağlılık ilkesi gerçekleşsin. Nedir peki bu kurallar ?
- En önemli kural elbetteki tanımımızda da geçen gittiğimiz geldiğimiz yerleri haber verme sorunsalıdır. 'Eve geldim aşkım' mesajını her gün atmıyorsan hiç sevgilim var demiceksin kendine.
- Evet tahmin edildiği gibi. 'Aşkım' kelimesi. Bu kelime kilit noktadır işte sevgili olma aktivitesinde. Tercihen public alanlarda telefonla konuşurken bağıra bağıra söylenmelidir ki insanlar anlasın sevgiliniz olduğunu. 'Aşkooomm' diyen kızlar sevilmez ama ona dikkat edilmeli.
- Mesajlaşmak. 5000, 10000 beleş sms tarzı kampanyalara katılmış değilsen hiiiççç sevgilim var diye dolaşma ortalıkta.Bütün gün çat çat çat mesaj yazmak zorundasın. Beleş smsin bokunu çıkarmak için seni çok seviyorum cümlesini bile 3 mesaj halinde gönder ki daha romantik olsun.
- Gece yatmadan önce telefonda konuşmak da çok önemli bir husustur ve kesinlikle unutulmamalıdır. 10 dakikası 2 kontör, 15 dakikası 1 kontör gibi kampanyalar bu işler için vardır ve sonuna kadar sömürülmelidir.
- Şarkı. Kesinlikle unutulmaması gereken bir kural. İlişkinin ilk haftasında çiftler hemen beraber müzik dinlemeye başlarlar ki buldukları ilk şarkı onların şarkısı olsun. Bu şarkılar tercihen Sezen Aksu şarkıları olabildiği gibi son moda yeni nesil rock gruplarının romantik şarkılarından biri de olabilir.
- Kıskançlık. Evet kıskanma olmadan ilişki olmaz. Tercihen gün aşırı aşağıdaki örnekte görülen diyaloğun bir benzeri yaşanmalıdır.
- Badegül ne işi vardı o adamın senin yanında?
- Hayatım o benim okul arkadaşım.
- Ben anlamam bir daha çevrende görürsem topuklarına sıkarım allahıma.

İşbu maddelere uyulmadan yaşanan ilişkilere günümüzde 'it's complicated' ya da 'open relationship' denmekle birlikte bu durumlarda feysbukta relationship statusu değiştirmek farzdır.

Dipnot: Benim gibi ultraduygusal bir insanın böyle odun bir yazı yazması da bir nevi kıyamet alametidir, arz ederim.

Bir şey.

2009-03-17T23:42:00.002+02:00

Bugün bir şey yaptım ben. Duygularımla hareket ettim, etmeliydim. Pişman değilim aslında. Ama bir boşluk var şuan. Üzüldüğünü saklamanın verdiği duygusuz boşluk. Hissetmiyorum gibi. Evet evet hissetmiyorum. Canım acımıyor. Nefesim sıkışıyor sadece. Geçer ama. Evet geçer. Yarın sabah geçicek.

Standart Hayal

2009-03-15T23:38:00.002+02:00

Acilen standart bir hayal edinmem gerektiğine karar verdim. O kadar kararlı bir kararsızım ki her şeyi istiyorum, hayal ettiğim, olmak ve yapmak istediğim binlerce şey var ve böyle olduğu için hiçbir şeyi tam olarak başaramıyorum.
Örneğin küçüklüğümden beri en çok yapmak istediğim şey, en büyük hayalim, hep konservatuara gitmekti. Geçen sene dersane hocalarımın gazına geldim ve sınava girmek yerine üniversiteye girdim. Bu sene girmek içinse ÖSS'ye tekrar girmem lazım, başvuruların bitmesine 12 gün kaldı ben daha kolumu bile kıpırdatmış değilim. Piyanoya aylardır elimi sürmedim, gitarımın tozlanmaktan rengi soldu. Mikrofonum bağlantılarını kaybettim, uzun zamandır tek bir şarkı bile söylemiyorum. (Şimdi bunu açık açık yazınca nefret ettim kendimden.) Ama hala ne zaman konservatuarın önünden geçsem gözlerim doluyor. (Yok ya sinir oldum kendime bildiğin salı günü ilk iş okula gidip başvurucam ÖSS'ye bu ne ya..)
Ama bu kadar küs olmamım sebebi de var aslında. Tam olarak anlatamasam da.. Var bir sebebi evet. Küstüm ben. Müziğe küstüm. Ne zaman bir şeyler yapmak istesem önüme çıkan engeller yüzünden küstüm. Annemin ne zaman konusu açılsa yanımızda bulunan şahsa 'Gül gibi okulunu bırakıp konservatuara gidicek' demesi yüzünden küstüm. Okulu bırakmaya korktuğum için kendime küstüm. Bitirdiğimde ne olacağımı bilmediğim için sisteme küstüm. Yani yine çocukluğum tuttu. 14 yaşımda güzel sanatlar lisesini kazanamadığımda ve Müjdat Gezen Sanat Merkezi'nden asi davranışlarım (!) yüzünden atıldığımda yaşadığım küslükten bir adım bile ilerleyebilmiş değilim. O zaman piyanoyu neden bıraktıysam kimlere küstüysem hala aynı durumdayım. Hala o 14 yaşındaki 'küçük kız çocuğu ' (evet bu isimde bir şarkım var) gibiyim.
Bunun yanında bu aralar yeni bir hayal geliştirdim. Gazeteci olmak. O da yetmedi faydası olur diye Tiyatro Eleştirmenliği ve Dramaturji bölümünde yan dal yapmaya karar verdim ortalama kasıyorum. O da yetmedi okulu bitirdikten sonra Okan üniversitesinde Çince tercümanlık bölümünde ikinci üniversitemi bitirmek istiyorum. İstiyorum da istiyorum yani. Erasmus ve yazın İngiltere'de çalışma isteklerimi saymadım bile. Off çok şey istiyorum bu yüzden hiçbir şey yapamıyorum ve bu durumdan çok sıkıldım. İlerleme kaydetmek için artık cümlelerimi 'konservatuarı kazanamazsam ....... istiyorum.' şeklinde kurmaya başladım ama faydası yok elbetteki. Ben hala şımarık bir çocuk gibi istiyorum da istiyorum diye çırpınıyorum.
Evet karar verdim yeni bir hayalim var artık. 'Hayallerimi bir standarta oturtup plana benzetebilmek.' Plan haline getirmek diyemiyorum çünkü beceremeyeceğime eminim. Ama bu da bir adım olur umarım ve en azından birbiriyle bağlantılı hayaller kurmayı başarabilirim. Yoksa bu gidişle üniversiteyi bitirdiğimde 'diplomalı ev kadını' dışında bir şey olma şansım olmicak.

Yok başlık filan

2009-03-11T20:01:00.003+02:00

Garip takıntıları olan bir insanım ben. Mesela sağ cam kenarı boş olmayan dolmuşa ve tam ortadaki camlı koltuğun cam kenarı boş olmayan minibüse binmem. Trende mutlaka en arkadaki vagona binerim. Yürürken bir ayağımla kaldırım çizgisine bazmışsam mutlaka diğer ayağımla da basarım. Müzik dinliyip yürüyorsam müziğin ritminin dışına kesinlikle çıkamam. Bu takıntılarım yüzünden çok yere geç kalmışlığım vardır.
Son zamanlarda da (Üniversiteye başladığımdan beri) yeni bir korku oluşturdum. Vapurun sürme iskelesi korkusu. Ödüm patlıyor kayıcak kırılıcak bir şey olucak da denize düşücem diye. Aslında ciddi bir korku değil bu ama benim gibi günde 2 kez vapur kullanmak zorunda olan biri için işin boyutu baya ciddileşiyor.
Geçen gün vapur denizin üstünde baya yüksekte duruyordu ve iskeleler yukarı yokuş şeklindeydi. (Nasıl anlatıcam bu durumu bilmiyorum anlayın işte.) Önce baya bir gaz verdim kendime sonra gözlerimi kapattım tutundum çıkmaya başladım. Gözlerimi bir açtım aşağısı boş, deniz var ! Kalbim küt küt atmaya başladı. Neyse güç bela bindim vapura bir 5 dakika sonra filan anca kendime gelebildim. Bunu niye yazdım peki? Bilmiyorum, canım çok sıkkın ben de saçmaliyim dedim kusuruma bakmayın artık. Gerçi 4-5 kişi okuyor en fazla kim bakıcak ki kusuruma?

Kalıplaşmalar

2009-03-11T02:19:00.000+02:00

Genel olarak televizyonun ev ve aile ilişkileri üzerindeki etkilerinin kötü olduğunu düşündüğümden kendisiyle pek muhattap olmam. İlişkimiz annemin izlediklerini gözlemlediğim kadarıyla ve 1-2 diziyle sınırlıdır. Ancak son 3 senedir farkettim ki televizyonda genel kültür yoksunu hatun kişilerimizi aşağılamak amacıyla çok fazla program yapılmaya başlandı. Güzel ve Dahi'yle başlayan furya bu aralar 50 Sarışın'la devam ediyor.
Güzel ve Dahi zaten konsept olarak tercihen mühendislik mezunu, sosyal hayatı olmayan er kişilerimizle (ülkemizde dahi anlayışı sadece sayısal alanlarla kısıtlıdır) uzun bacaklı, güzel, bakımlı, tercihen salak dişi kişilerimizi bir araya getiren bir yarışmaydı. Amaç er kişilerimiz orda dahiyane buluşlar yaparken, spor yapan, kuaföre giden dişilerimizin Hitler'in bile kim olduğunu bilmediklerini vurgulamaktı.
50 sarışın ise 20 salak, 15 genel kültür yoksunu, 10 ağzı var dili yok ne idüğü belirsiz, 5 tane ise soruları bilme şansı daha fazla olan sarışın kadından oluşan salak saçma bir yarışma. Amaç oraya çıkan zeki beyfendinin seçtiği soruyu doğru cevaplayıp, yanlış cevaplayan kızları elemesi ve bunu yaparken 'la havle ne günlere kaldık' dercesine iç çekmesi.
Peki neden? Bir insanın Hitler'in ya da Stalin'in kim olduğunu bilmesi onu hayatta nasıl bir konuma sokar? Ve biz neden özellikle Banu Alkan kılıklı kadınları ortaya çıkarmak ve toplum içinde küçümsemek için bu kadar uğraşıyoruz?
Cevap çok basit aslında. Biz asla ve asla insanları oldukları gibi kabul etmeyiz.
İnsanların kafasında hep belli bir kalıp vardır. Erkekler güçlü, sağlam, çalışan, höt dedimi susturan, toplum tarafından hep 'yürrrüü be koçum be aslanıımm' şeklinde gaz verilen taraftır. Onlar zekidir, onlar akıllıdır, onlar kültürlüdür, onlar her şeydir. Kadınsa evinde oturur, hayatına birden fazla erkek girmiş olması 'cık cık' denmelik bir olaydır. Kadın kendisini sürekli geliştirmek zorundadır ama bu bilgileri biriyle paylaşması hoşgörülmez, ukala denir. Sus otur sen be kadın denir. O evde temizlik yapar bulaşık yıkar. Evliliğinin ilk yılı bittikten sonra kendisine kesinlikle bakmaz, sırtında evin yükü, kucağında 2 çocuk koşturur durur.
Oysa bu kızlarımız belki Bülent Ecevit'in kim olduğundan bihaber ama en azından hayatlarında kendilerine daha çok faydası olacak bilgilerle kendilerini donatmışlar. Genelleme yapmak istemiyorum ama bu tarz bir hayatı olan kadınların dünya ekonomisinin ne durumda olduğunu bilmesi gerekmez, onun yerine mağazalardaki indirimleri takip etmesi onun için daha faydalıdır. Çünkü bu onun hayatı ve o bu şekilde mutlu. Bu şekilde mutlu olduğu için de kimsenin ondan ayaklı ansiklopedi gibi dolaşmasını beklemeye hakkı yok. Hele bunun için onların zeka geriliğinden ya da belki de saflığından faydalanıp 'giyinin süslenin hadi televizyona çıkarıcaz sizi' deyip, milyonlarca kişiye rezil etmeye hiç hakkı yok.
Sen çok kültürlü bir kadınsın belki 2 üniversite bitirdin, master yaptın, belki şuan çok mükemmel bir şirketin üst düzey yöneticisi tıngırtı bir şeyisin. Senin için önemli olan gittiğin bir kokteylde dünya meselelerini tartışmak belki de. Ama bu senin hayatın ve senin kendi hayat tarzını kimseye dayatmaya hakkın yok. Onlar da sana giydiğin ayakkabının duruşunu yamuk gösterdiğini ve değiştirmen gerektiğini söylemiyor sonuçta.
Sonuç olarak herkesin istediği hayatı yaşaması gerektiğini ve insanların mutlu olduğu hayat tarzlarını kendi kalıplarımıza sokup şekillendirmeye çalışmamamız gerektiğini düşünüyorum. Herkes kendi istediği, mutlu olduğu, olanaklarının el verdiğinin en iyisi olan hayatı yaşamakta özgürdür, ve kimse yanyana duran kitapçıyla kuaför arasında kuaförü seçtiği için sana hesap vermek zorunda değildir.

Central Hospital 2 (Asansörle yaşadığım çatışma)

2009-03-05T17:23:00.000+02:00

Her şey röntgenin sonucunu beklerken annemin susamasıyla başladı. Hayırlı bir evlat olarak bütün zemin katını araştırmamın ardından su alınan bidonun ters çevrilip konulduğu garip su makinasinin 1. katta olduğunu öğrendim. Elbet 'ayakkabıya bağlı yumuşak doku travması' geçiren ayağımla merdiven çıkamazdım ve asansöre doğru yöneldim. 1. kata çıkmam çok kolay oldu. Çıktım suyu aldım ve tekrar asansörün önüne gelip düğmesine bastım. Kendileri 4. katta olduklarını iddia etmekteydi. Ben de beklemeye başladım. 15 dakika kadar bekledikten sonra asansör sonunda bir kıpırtı gösterip aşağı inmeye başladı lakin benim olduğum katta kapısını açmayı reddedip -1. kata gitti. La havle çekip tekrar düğmesine bastım. 10 dakika sonra yukarı çıktı tee 7. kata. Ben de tekrar bastım bu sefer geldi, kapısı açıldı içinde de elinde yemek tepsileri olan bir dişi vardı. 'Bu asansör yukarı çıkıyor' dedi. 'Aşağı da inebilir' dedim ve bindim. 'Valla sen bilirsin bir kat için değmez' dedi. Bu deliyle aynı asansörü paylaşmasam iyi olur dedim ve indim asansörden. İnmemin akabinde yaklaşık 2 metre ileride bir asansör daha olduğunu farkettim. Yaklaşık yarım saatlik bekleyişim sırasında o asansörü farketmemiş olmamın verdiği şaşkınlık ve kendime küfretme sendromunun ardından benim olduğum katta bulunan asansörün kapısına elimi atmamla asansörün aşağı inmesi bir oldu. Haydaaa dedim bastım düğmeye ve beklemeye devam ettim. 5 dakika kadar sonra kendisi içinde bir adet hasta bakıcı iki adet de benim yaşlarımda tiple beraber teşrif etti. İçine girmemle asansörün 7. kata çıktığını farketmem ve kopmam bir oldu. Ama nasıl bir kopmak, durduramıyorum kendimi. Bu gülmem yanımdakilere de bulaştı haliyle ve üçümüz koparken zavallı hasta bakıcı bunlar psikiyatriden kaçtı heralde şeklinde korkak bakışlar attı bize. 5 dakika sonra sonunda asansörden indim, derin nefes aldım ve annemin yanına gidip suyunu verdim. Annem inanmaz bakışlarla bakıyordu elbet bana, yarım saatte 1 üst kattan getirdiğim suyu yüzünden. Bir suya baktı bir bana ve suyu içip hadi yürü sonuç çıktı yukarı çıkalım dedi, bardağı da elime tıkıştırdı. Yukarıda olanları anlattığımda da sağolsun bu güne damgasını vuran iltifat mı hakaret mi ne olduğunu çözemediğim şu müthiş cümleyi kurdu: 'Sen hayatımda gördüğüm en akıllı salaksın.' Sağol anne, öptüm.

Central Hospital (Röntgen Çekimi)

2009-03-05T17:07:00.000+02:00

Bugün 'ayak bileğimle topuk arasındaki yerin sol tarafında bi noktam ağrıyor' şikayetiyle hastaneye gittim. Muayene bitene kadar her şey normal seyrinde devam etti. Ta ki doktor 'bir alt katta röntgen çektirip gelin' şeklindeki nacizane cümleyi kurana kadar. Annemle henüz başımıza geliceklerden habersiz bir şekilde kurbanlık koyun modunda gittik röntgen çekilen odamsı şeye. 'Ahmet Bey yardımcı olacak' dediler, tamam dedik elbet. Nerden bilebilirdik Ahmet Bey denen adamın içine beden eğitimi öğretmeni (bedenci) kaçmış bir manyak olduğunu. Odaya girdim, verilen emir üzerine ayakkabılarımı çıkardım, sedyemsi zıttırıbıtık şeye oturdum başladım beklemeye. Ve kapıda Ahmet Bey belirdi. (Bu cümle pek şairane oldu taktir ettim kendimi) Doktor basarak çekilcek diye bir not düşmüştü istek kağıdıma. Bendeniz pek cahil olarak aşağı inerken anneme 'ayağıma bastırarak çekerse sıçarım ağzına canım acıyor ya!' şeklinde bir yorum yapmıştım, meğer ayağımın üstüne basarak çekilcekmiş. İçim rahatladı haliyle. Neyse bir basamağa bastırdı ayağımı, iyi dedim bastım, ve çekildi. Ama sonra adamın içindeki bedenci ortaya çıktı ve benden 10 cmlik bir alana girip sol ayağımı sağ tarafta bulunan yüksekliğe (60-70 cm kadar) kaldırıp sağ ayağımın parmak ucuna basmamı ve bu esnada kalçamı sola doğru ittirip sol ayağımı duvara yaslamamı istedi. Önce inanmaz gözlerle baktım haliyle ama adam ciddiydi. Dedim heralde sağ ayağımı kırma niyeti var ama mecbur girdim o garip şekle. Bir sonraki adımda amuda kaldıracağını düşündüm ama adam çekim işi bitmiş gibi davranınca ben de ayakkabılarımı giymeye yeltendim haliyle. Tam sağ ayağımı giydim yine geldi. Haspinnallah noldu yine düşünürken çekimin hatalı olduğunu topuğumun havaya kalktığını söyledi. Eee dedim amca seni de o şekle soksalar değil topuğun bütün bacağın havaya kalkardı diye düşündüm. Ve sonra acı gerçek dank etti: 'Ne yani şaka mı bu?' Adam salak bu heralde gibilerinden yüzüme baktı. İçimden 'Ben lisedeyken de beden derslerinden kaçardım hep' dediğimi sandım ama meğer gayet sesli söylemişim. Adam bu sefer aynı hareketi azıcık akıl edip sol ayağımı sol taraftaki yüksekliğe koyup bacağımı duvara yaslamam şeklinde yaptırdı da bari ben de diğer ayağımı sakatlamadan ordan çıkabildim. İkinci hareketi kendisi odadan çıktığında anneme söylediğim şeyleri duyup intikam mahiyetinde yaptırdığından şüphelenmekteyim ama bilemiyorum elbet.

Devam edecek.. (To be continued/Hep bunu yazmak istemişimdir) Hadi kalın sağlıcakla.

Hayat hep sinüs kosinüs değil tanjant kotanjant da lazım

2009-02-28T23:27:00.000+02:00

ALINTIDIR !!!

http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/haber.aspx?id=7108260&yazarid=249

ÖSS sonuçları açıklandı…

Sonuçlar, tanıdık.

*

Uyurken usul usul öptüğümüz, nefesini dinlediğimiz, üstüne titrediğimiz, hayaller bina ettiğimiz çocuklarımız, kupkuru lise diplomasıyla kalakaldı ortada…

Gene.

Mesleksiz.

(Siz bakmayın “büyük yazar” demelerine… “Büyük” meselelere kafam basmaz benim… “Küçük” şeylere takılırım… Mesela, büyük büyük düşünüp kutup ayılarını kurtarmaya çalışırken, ne olacak bu milyonlarca küçüğün hali?)

*

Madalyonun öbür yüzüne gelince…

*

Bi dolu şampiyonu var sınavın… Bi dolu birinci… Türkiye’nin bu yaş grubundaki “en zeki” fertleri…

Nereleri tercih etmişler?

Aysun, mühendislik.

Yiğit, mühendislik.

Serhat, mühendislik.

Halil, mühendislik.

Abdurrahim, mühendislik.

Kızlı oğlanlı…

Elçin, mühendislik.

Hayrullah, mühendislik.

Özgür, mühendislik.

Çağlar, mühendislik.

Hamza, mühendislik.

*

Zannedersin, Türkiye dediğin, sanayi ve teknoloji devidir!

*

Halbuki, en iri kıyım fabrikamız, tornavidayla montaj yapıyor alt tarafı… 150 işçi, başında da bir mühendis… Maaş bin lira.

*

Rahmetli Sakıp Sabancı ortaokul terk, Bill Gates üniversite terk, Ahmet Nazif Zorlu ilkokul mezunu, bu arada.

*

Buna rağmen…

Israrla ve inatla, Türkiye’nin “en zeki” çocukları, sadece ve sadece “mühendisliğe” yöneliyor…

Hiçbir şampiyon çıkıp da, “Ben tarihçi olacağım arkadaş”, “Ben hukukçu olacağım”, “Ben de konservatuvara gideceğim” demiyor…

İlla ki mühendis.

*

Böyle olunca ne oluyor?

*

Mesela bizim meslek…

Yap IQ testi.

Gör vaziyeti.

Kendimi ayrı tutmuyorum.

Bilakis.

Sıradan bir üniversitenin, sıradan bir fakültesini tesadüfen kazanan, babasına mide kanaması geçirtecek kadar haylaz, kitap okuyacağına Gırgır okuyan, derse gireceğine maça giden, iki defa atılıp, iki defa afla geri dönen, evlere şenlik bir öğrenciydim…

Mezun olduğumda, dekan kurban kesecekti neredeyse, “gitti, kurtulduk” diye…

Liseyi beraber okuduğum bir arkadaşım ise, Türkiye 3′üncüsü oldu, çocukluğundan beri gazeteci olmak istiyordu, Boğaziçi’nde mühendislik okudu, Amerika’ya gitti, oraya yerleşti… Zekásını Amerikalılar kullanıyor.

Gazeteler, ben ve benim gibilere kaldı… Sonuç ortada!

Ahali, “kıstırsam da ağzını burnunu kırsam” diye gazeteci arıyor sokakta.

*

Demem o ki…

“Türkiye, müthiş potansiyeline rağmen, niye bir türlü kalkınamıyor” diye merak ediyorsanız… Cevap bu.

*

Sahip olduğumuz beyinleri, mesleklere yayamıyoruz.

Hep aynı yere yığıyoruz.

O yüzden, ülkenin en parlak öğrencileri, en zor üniversiteleri bitirip, işsiz kalıyor… Kafası daha az çalışanlar, daha kolay üniversiteleri bitirip, o mesleğin Abdurrahman Çelebisi oluyor.

*

Anneler babalar…

Lütfen, çocuklarınızın yakasından düşün!

Kendi yapamadığınızı çocuklarınıza yaptırma huyunuzdan vazgeçin… Bırakın, sizin olamadığınız mesleği değil, kendi istedikleri mesleği yapsınlar… Bırakın, Türkiye’nin zeki çocukları, hep mühendis hep doktor değil, gitarist, psikolog, arkeolog, gazeteci, ressam, tiyatrocu, antrenör, pastacı olsunlar.

Bırakın mutlu olsunlar!

Nerede okuduğun değil, hayatı nasıl okuduğundur aslolan…

Peşinde olduğunuz paranın sırrı orada, emin olun.Bırakın.

*Yılmaz ÖZDİL , 18.08.2007 , Hürriyet

Annemle Ufak bir Sohbet ve Annem Kimdir?

2009-02-26T03:23:00.003+02:00

Hands dinliyorum hala ama bu sefer terapi amaçlı değil masaüstümde başka şarkı yok ve belgelerime girip ordan şarkı aramaya feci şekilde üşeniyorum.
Son 3 saatimi annemle sohbet ederek geçirdim. Malum ikimizin de yatma saati 05:00 kalkma saati 14:00. İki gece kuşu yatağa uzanıp sohbet ettik. Çok küçük yaştan beri (bkz:7) evde yalnız kalmamdan ötürü sahip olduğum inanılmaz hayalgücünü ve sonra o hayallere inanma huyumu tartıştık biraz. Ben sorunlu olduğumu düşünürken annem olayı sanatçı ruhuna bağladı. İyi bari şizofren değilmişim diyip güldüm. Bu olaydan sonra konu bu sene gireceğim konservatuar sınavına geldi. Annem bu sene kazanamicaksın ama üzülme seneye kazanıcaksın dedi. İlginç bir kadın annem. Ona bakınca kendi 45 yaşındaki halimi görüyorum. (Tamam anne 44..) Konu anneme gelmişken biraz onu anlatiyim bari..
Değişiktir benim annem, baya bir değişiktir.. 45 yaşında (44) hala ergenlik çağında bir genç kız gibi davranabilmeyi başaran nadir insanlardandır bir kere. Bazen evde rolleri değiştiriyoruz. O evin küçük kızı oluyor ben de anne oluyorum. Bana akıl danışıyor filan olayları beraber çözüyoruz. Ama annemin yüzüne bakınca çok büyük bir yaşanmışlık görüyorum. Yılların birikimini taşıyor yüzünde ve her hareketinde bunu belli ediyor. Yaşanmışlığın verdiği bir güç de var annemde. Belki de bu yüzden ona bu kadar güveniyorum çünkü hayatımda hiç annem kadar güçlü bir kadın görmedim. Şuan kendi kararlarımı kendim bu kadar kolay ve bu kadar güvenli veriyorsam sebebi anneme çok güveniyor olmamdır. Çünkü biliyorum ki yanlış bir karar da versem, kararımın sonucu kötü de olsa annem hep arkamdadır ve bir şekilde biz onunla bu olayın da üstesinden geliriz. Onun dışında annemle ilişkimiz anne-kız ilişkisinden çok abla kardeş ilişkisi gibi. En büyük zevkimiz sabah kahvaltıdan sonra kahve-sigara eşliğinde sohbet etmek. Annem benim bütün hayatımı benimle tekrar yaşıyor bu sohbetler sayesinde. Tekrar 19 yaşındaki haline gidiyor, ya da belki gitmesine bile gerek yok daha bırakmadı onu 19 yaşındaki Eti. Evet adı Eti annemin. Etika. Tetika. Son taktığım adıyla madrika. Tetika dememe sinir oluyor. Onun dışında annem anlık heyecanları, panikleri ve mutluluklarıyla hala küçücük bir kız benim gözümde. Bazen hala korunmaya ve şefkate ihtiyacı var. Hele de bir 'sen beni sevmiyorsun, benimle hiç ilgilenmiyorsun' diyip dudak bükmesi var ki.. Yerim onu ben yerim. Hayatımdaki en değerli şey o. Annem. O olmasa, o bana bu güveni vermese hiçbir şey yapamazdım ben. Ben ben olamazdım bir kere. Neyse ağlicam biraz daha kasarsam annemi özledim yine :D En iyisi Dawson's Creek izlemeye devam ediyim ben. Merak edenler için şimdi 2. sezon 18. bölümü izlicem. Baya heyecanlı bir yerde kaldı. Saat 03.34 hepinize iyi geceler..:)

Hakkımda Kısmına Yazı koymaya Çalıştım Çok Karakter Var Dedi Kabul etmedi Ben De O Kadar Yazdım Bari Buraya Koyayım Dedim

2009-02-25T04:43:00.000+02:00

Edebiyat öğrencisi olmaya çalışıyorum. Yani çalışmıyorum da ikinci dönem çalışıcam kararlıyım.
Kendimden bahsetmeyi de hiç sevmem aslında. Biri benim adıma burayı doldursa ne güzel olurdu. Merak ederim zaten her zaman yakınlarımın benim hakkımda ne düşündüğünü. Ortaokuldayken anket defterleri vardı ne güzeldi. Hep bu amaç için kullanırdım işte onları, 'insanlar hakkımda ne düşünüyor'. Aslında saçma. En yakınların senin hakkında senin düşündüğünden fazlasını düşünmez. Yakın olmayanlar da ne bok yerse yesin zaten. Bugün yazdığım yazılarda bok kelimesini çok kullandığımı farkettim. Halbuki ne kadar ayıp, hiç yakışmıyor bana.
Neyse kısaca, ben İstanbul Üniversitesi Amerikan Kültürü ve Edebiyatı bölümünde okuyorum. Rosa'nın deyimiyle cultura y literatura americana. Böyle diyince çok artistik oluyor american culture and literature diyince de çok basit kaçıyor. Kısacası insanların ilk duyduğunda 'Amerika'nın kültürü mü varmış?' diye sorma gereksinimi duydukları bir bölümde okuyorum. Bölümümü seviyormuş gibi davranıyorum ama sevmek için önce derslerime girmem gerektiğinin bilincindeyim. O yüzden ikinci dönem bu konuda planlarım var. Kısmet elbet. Onun dışında hayatımda müzik dışında hiçbir şey yok. Odamda iki gitar bir mikrofon ve bir elektronik piyanoyla beraber kalıyoruz. Son zamanlarda bize bir de çalışma masasının üstünde birikmiş çeşitli kitaplar katıldı onları da en yakın zamanda toplayacağımı umuyorum. (Bir kaç yıl içinde taşınırsak burdan mecburen toplayıp kolilere yerleştiricem, o zaman işte) Onun dışında bol bol şarkı söylüyorum ve Jewel'ın Hands'ini dinliyorum. Terapi şarkım kendileri. Terapiye ihtiyacım olmadığında da dinliyorum ama. Bunun dışında da benimle ilgili hiçbir şey yok. Arkadaşlarım var sadece, dostlarım. Biraz önce saydım tamı tamına 5 tane yaa.. Elini kaldırdın mı oluyor. Tam 5. Onları manyaklık derecesinde seviyorum, asla bilmeseler de. Evet bu konuda kötüyüm insanlar onları çok sevdiğimi biliyor ama ne kadar çok sevdiğimi asla bilemiyor nedense. Gösterdiğimi düşünüyorum ama yetersiz kalıyor. Bildiğim kadarıyla sadece Begüm onu ne kadar sevdiğimin farkında geri kalanı daha az sevdiğimi düşünüyor. Neyse zamanlar anlarlar umuyorum. Hadi artık bu kadar yeter ellerimi durduramıyorum. Öptüm hepinizi, iyi okumalar.

Bugün Olanlar

2009-02-25T04:19:00.000+02:00

Hayat çok eğlenceli bir şey. Garip insanlar, tuhaf olaylar. İnsanlar oyun oynamayı çok seviyor. Küçük oyunlar, ufak kıvırmalar, laf çarpıtmalar, arkadan konuşmalar, dolaylı anlatımlar ve en önemlisi küçük intikamlar. İnsanlar çok kinci aslında. Ufak bir şey söylersin ve gerekirse aylarca beklerler o şeyin cezasını sana çektirmek için ve sonra çeker giderler. Anlayamazsın neden o lafı söylediğinde sana pat pat ne düşündüğünü söylemediğini.
İnsanlar eğlenceli. Asla düşündükleri şeyleri olduğu gibi söylemezler. Bir derdini anlatırsın 'takma, geçer' derler. Sen anlarsın aslında 'banane' demek istediklerini. Ya da ayrılmak isterler, bunun kendisiyle ilgili olduğunu kesinlikle üstümüze alınmamamız gerektiğini söylerler. Halbuki çoktan başka birilerini bulmuşlardır.
Ben bu oyunlara gelemiyorum sanırdım. Gelemiyorum da gerçi. Ama 1,5 ay kadar önce kendimce bir oyun oynadım. Oyun da değil aslında sadece zaten yapmam gereken bir şeyi kendimce intikama dönüştürdüm. Hıncım geçti belki, ama en önemli prensibim yerle bir oldu. Ha noldu sonra? Oyunun büyüğü bana oynandı. Saçma sapan bahaneler, yalanlar, aldatmalar, aldanmalar.
Hayat garip be. Eğlenceli aslında. Ama garip. Canın acıyor çok derinlerden ama başkalarıyla beraberken hep gülüyorsun. Hele ben. Kahkahanın bini bir para. Asla çok yakınlarım hariç belli etmem canımın acıdığını, o içimdedir hep. Sen gülersin mal gibi karşındaki de güler. Samimiyetsiz bir ortam, herkes yapmacık.
Demin ağzımın payını çok güzel aldım ve anladım ki intikamını aldıysan sus otur, gidip özür dilemeye kalkma. Bir bok yedin kapat çeneni otur. Vicdan yapıp özür dilemenin ne anlamı var. Ama yook olmaz. Dürüst olmak zorundayım değil mi. Bok var sanki dürüstlükte. Sen dürüst olursun, yalan söylemezsin, içinden geçen ne olursa olsun pat diye söylersin sonucunu hiç düşünmeden, sonra karşındaki yıllar yılı senin bu zayıf anını beklemiş gibi lafları sokar sokar sonra defolup gider. O yüzden anladım ki artık pişmanlık yok. Ne olursa olsun iyi de olsa kötü de olsa yaptıklarımın arkasında durucam ve asla özür dilemicem. Beni hayatında hakedenler zaten benden özür duymak istemez, özür dilemek istediğimi bilir ve bana kucak açarlar. Zaten bu tarz düşüncelerim yüzünden bu kadar az dostum var. Her zaman insanların benim düşüncelerimi ben söylemeden de bildiğini düşündüğüm için onları aramam sormam ve konuşma gereği duymam. Gerçekten beni dediğim şekilde anlayabilenler benim hayatımdadır, anlayamayanlar defolur gider. 5 tane var öyle insan. Tam 5 tane. Çokmuş aslında boşuna azımsamışım.
Neyse konu nereden nereye geldi.
Kıssadan hisse: İnsanlara hakettiğinden fazla değer verme, asla pişman olma.

Issız Adam

2009-02-23T18:59:00.000+02:00

Biraz önce ben de Issız Adam filmini izlemişler kervanına katıldım o bakımdan psikolojim ziyadesiyle bozuk. Belki de her şey iyi giderken bir anda nedensiz bir şekilde terkedilmenin ne demek olduğunu çok iyi bildiğim için ayrılma sahnesinde mahvoldum. Gözlerim acıdı resmen kendimi ağlamamak için kasarken.
Filmi genel olarak beğendim, özellikle psikolojik tahliller çok güzel anlatılmış ama müzikler çok gereksiz kaçmış. İzlemeden önce en çok duyduğum eleştiri 'film gereksiz, müzikler güzel' olmuştu. Ama bence film güzel müzikler gereksiz olmuş. Yani bu filme o şarkıların çoğu uymamış. Evet çok güzel ve çok değerli şarkılar, hatta çoğumuzun o şarkılarla ilgili bir anısı olmuştur ama filme kesinlikle uyduğunu düşünmüyorum.

----spoiler----

E be hayvan madem sevmekten, sevilmekten ve ilişkinin ciddiye binmesinden o kadar korkuyordun neden işleri bu seviyeye getirdin ki? Yok annemle alışverişe çıkın, yok beraber düğüne gidin.. Hem kendisi ilişkiyi ciddiye götürüyor sonra da yok ben seni haketmiyorum yok bilmem ne çaaatt diye kızı kapıya koyuyor. Ayıp be. Valla ayıp. Hiç üzülmedim adamın pişman olmasına. Olan zavallı kıza oldu. O saçların halini görünce içim acıdı resmen, iğrenç olmuş.

----spoiler----

Oh neyse içimi de döktüm, mutluyum artık hayatıma devam edebilirim. Sağlıcakla kalın efendim bir dahaki yazımda görüşmek üzere..:)

Yemekteyiz

2009-02-18T13:47:00.000+02:00

Efendim bendeniz artık ev kızı olmaya karar verdim. Malumunuz yaş ilerlemekte ve bazı şeyler bir yaştan sonra öğrenilememekte. İşe tabiki temizlikten filan değil yemek yapmaktan başlamaya karar verdim. Sanırım temizlik biraz daha bekleyebilir :)
2 hafta önceki yaprak sarma yapma deneyimimden sonra biraz daha basit şeylerle yemek yapma hayatıma devam etmeye karar verdim ve bu sabah aniden gelen bir gazla annemle mutfağa girdik. Ortaya birbiriyle çok alakasız yemeklerden oluşan bir menü çıkmış olsa da bence benim gibi bir çömeze göre gayet iyi.
Amma velakin şu soğan meselesi çok sinirimi bozuyor. O göz yakma olayına çözüm buldum. Soğanı doğramıyorum, arpacık soğanı soyup koyuyorum ama sorun şu ki bu işlemi yapmayı her seferinde unutuyorum! Soğan benim için o kadar gereksiz bir besin maddesi ki yemeğin içine soğan koyma fikri de o kadar saçma ki her seferinde soğan koymayı unutup son anda akıl ediyorum ya da annemin dürtüklemeleriyle koyuyorum. Çok sinir bir durum aslında düşününce.
Bir de sarı renkte mercimek çorbası yapmak istemiştim ve aldığım tavsiyeler içine kimyon koymam yönündeydi, amma velakin kendileri yine kahverengi oldu. Bir şeyleri yanlış yapıyorum ama ne olduğunu bilmiyorum, bilen varsa söylesin. Neyse Yemekteyiz'e döndü burası ben en iyisi Dawson's Creek izlemeye devam ediyim. Pls tşk bye.

Dawson's Creek'in Üzerimdeki Psikolojik Etkileri

2009-02-17T23:45:00.000+02:00

Son 1 haftadır aralıksız Dawson's Creek izleyen biri olarak yavaş yavaş psikolojimin bozulduğunu hissediyorum. Kendimi Joey sanmaya başladım. Hayır uzaktan yakından hiçbir benzerliğimiz yok hatunla. Ne karakter ne tip. Bir saattir en yakın arkadaşım kişisine sokmadığım laf kalmadı. Kötü davranıyorum bildiğin, ezdim,aşağıladım. Kendimi çok ezik fakat zeki biri olarak görüyorum. Herkese laf sokmak, sinirli olmak fakat iki güzel lafa utanıp gülümsemek istiyorum. Ayrıca saçlarımı kulağımın arkasına koymaya başladım. Hayatında hiç ruj sürmemiş biri gibi davranmam da cabası. Adeta birinin gelip beni süsleyip püsleyip insana çevirmesine ihtiyaç duyuyorum. Bu kadar karaktersiz olduğumu bilmezdim. Daha 1 sezon artı 4 bölümde bu hale geldiysem 3. sezonda neler olur bilemem. Hayırlara vesile. 'You and me? On a date? Huh?'

İstanbul'da Toplu Taşıma vol.2

2009-02-14T19:35:00.000+02:00

Bir Taksim Dolmuşu

Bu sabah erken saatlerde Taksim'e gitmek üzere dolmuşa bindiğimi düşünürken kendimi uzaya gönderilmek istenirken yalnışlıkla bağdat caddesinin ortasına bırakılmış 4 tekerlekli sarı bir araçta buldum. Aracın şöförü olayın bilincine varamamış olacak ki kendisine Yusuf adında Houston'ın yerini tutacak bir amca bulmuş.
-Yusuf! Ben tamamım abi.
-Yusuf! Kozyatağı'nda bir Gayrettepe yolcusu vardı, Feneryolu'ndan da bir Taksim yolcusu aldım başka yok abi yeni araç çıkartma.
-Yusuf! Köprüye yaklaştım ben senden bir köprü durumu alayım.
-Yusuf! Yağmur yağıyor abi.
-Yusuf! Cevap versene bana!
-Yusuf! Senin taa..

Yusuf amca bizim şöför amcayı pek tınlamadı ama maşşallah bizimki pek hırslı 5 dakikada bir Yusuf! diye bağırmak suretiyle yoluna devam etti ve sağ salim Taksim'e vardık. Benim dışımdakiler salim durumlarına devam ettiler de otobüsçü amcanın teki gelip arkadan ittirdi beni. Ben de dedim heralde toplu taşıma araçlarına bu kadar takmamak gerekiyor aksi taktirde ilahi adalet gelip böyle ittiriveriyor.

2009-02-13T15:45:00.000+02:00

İstanbul'da Toplu Taşıma Araçlarını Kullanmak

2009-02-13T14:37:00.000+02:00

Okula gidip gelmek için günde 6 araç değiştiren bir öğrenci olarak bayılıyorum toplu taşıma araçlarına yetişmek için gösterilen çabaya. Günlük maceram sabah otobüse binip Kadıköy'e gitmekle başlıyor. Eğer durakta yaşlı bir insan varsa bekleyenler onu potansiyel boş-yer-varsa-oturacak yolcu olarak görüyor ve ona o boş koltuğu yar etmemek için tam otobüsün duracağı yerde bekliyor. Otobüs geldiğinde hemen ilk o akıllı şahıs biniyor ve yüzünde bir zafer edasıyla boş olan tek koltuğa oturup ellerini önünde kavuşturuyor. Bu esnada yaşlı insanımıza yer veren hayırsever gencimiz de bu boş koltuğu kapan, tercihen 40 yaşlarındaki bayana kötü kötü bakmaktan geri kalmıyor. Otobüsten indiğimde vapur macerası başlıyor ki o esnadaki anılarımı yazsam zaten bir kitap olur. Bir kere bizim insanımızın kesinlikle iskeleye girildiğinde tam karşıda yazan kalkma saatine bakma gibi bir huyu yok. Vapurun gelmesine 15 dakika bile olsa o iskeleye mutlaka ama mutlaka koşarak giriyorlar. Sürme iskele ise bizim için çok gereksiz bir şey çünkü kimse bacağını uzatıp atlamak varken iskelenin üzerinden rahatça geçmek istemiyor. Biz millet olarak atletik davranmayı seviyoruz ve sürme iskele tam yanımızda bile olsa aşağı düşmeyi göze alarak bacaklarımızı kocaman açıp direk vapura atlıyoruz. Otobüs olayındaki zafer edası ve iskeleden geçenlere 'Ahaha enayi ben senden daha çabuk geçtim' manalı bakış burda da ortaya çıkıyor. Vapura bindiğimde en çok güldüğüm şeyse ortalama 25 dakika süren yolculuğun ilk 15 dakikası bittikten sonra herkesin sanki vapur 2 dakika sonra yanaşacakmış gibi ayağa kalkıp hazırolda beklemesi. Bu acelenin sebebini kesinlikle çözemiyorum. Hayır vapur yanaşırken ayağa kalksak indirmeyecekler mi vapurdan? Ve inerkenki izdiham.. En çabuk inenle en yavaş inen arasında en fazla 1 dakika olan bir vapur boşaltma anında bu kadar acelenin anlamı ne ki? Çok küçükken bir kitap okumuştum içinde zaman bankası mı ne öyle bir şey konu alınıyordu, ne zaman bu acelesi olan ve koşturan insanları görsem o kitap gelir aklıma, neyse. Tramvay konusuna hiç girmicem, çünkü iki dakika sonra bomboş geleceği bilinen bir tramvay yerine üzerinde bin kişiyle beraber gideceğin bir tramvaya binmenin mantığını hala çözebilmiş değilim.

İstanbul Üniversitesi Final Sonuçları Rezaleti

2009-02-13T14:02:00.000+02:00

İstanbul Üniversitesi meşhur kapısının resmini her yerde afişe ederek 'Biz Türkiye'nin en köklü üniversiteyiz!' iddasında bulunan ama aslında Türkiye'deki en kötü bürokrasiye sahip üniversitedir. Bunun en açık örneği olan sınav sonuçlarını açıklama rezaleti de her sene yaşanıyor. Okulun sitesindeki transkript kısmı en son 23 eylül 2008'de güncellendiğini idda ediyor ve bize gereken hiçbir bilgiyi barındırmıyor.
Bütünlemeler bu pazartesi başlıyor olmasına rağmen daha hala açıklanmayan sınavlar var. Açıklanan sınavları öğrenmek için ise normal okullarda olduğu gibi okulun sitesine giremiyoruz, malesef okula gitmemiz gerekiyor. İstanbul Üniversitesi ne yazık ki bütün öğrencilerine okulun yakınındaki yurtlarda kalıyormuş gibi muamele ediyor, oysa ki hiç kimse sırf sınav sonuçlarını öğrenmek için memleketine, ailesinin yanına gitmek yerine İstanbul'da kalmak zorunda değil. Hadi başka şehre gitme olayını geçelim, anadolu yakasında oturan bir öğrenci için bile okula gelmek en az 1,5 saat demek. Ama okulun sistemi kesinlikle öğrenci değil, eğitmen keyfi odaklı olduğu için elbette bu durum kimsenin umrunda değil. Sitenin yemekhane menüsü kısmını her gün güncel tutmak yerine transkript ve ders programı kısımlarıyla ilgilenilse en azından okulun adına ve tarihine yaraşır bir şey yapılmış olur. Ama nerdee.. Biz yine mezun olana kadar bütün duyurularımızı koridorlardaki panolardan almaya ve sınav sonuçlarımızı da o panoya asılan dandik kağıtlardan öğrenmeye devam edeceğiz ne yazık ki.. Dünyanın en iyi 500 üniversitesi arasında olduğunu kapısının resmiyle her yerde duyurup reklamını yapan bir üniversiteye hiç yakışmıyor böyle şeyler.